• Kurdî
  • Türkçe

  

YJA STAR

ANA SAYFA / MAKELE

 

  1. Buradasınız:  
  2. Anasayfa
  3. ÖNCÜLERİMİZ

ADANMIŞ BIR YAŞAM VE FEDAI BIR KOMUTAN; HÊVÎ HÊLÎN

Her insanın bir hikayesi vardır. Her kadının, yüreğinin derinliklerinde barındırdığı ve anlatmak istediği onlarca hikaye. Hele ki o kadın bir devrimciyse eğer bu hikayeler daha da anlam kazanıyor. Çünkü bir devrimcinin anlatacağı o kadar çok şeyi vardır ki. Bu hikayelerle sadece kendilerini değil, bizlerinde hikayelerini anlatırlar. Onlar bu toprakların kutsal savaşçıları, hakikat arayışçılarıdırlar. Onların ardı sıra yürüyebilelim diye, bize patikalarda izler bırakırlar. Gülüşleriyle, fedailikleri ve savaşçılıklarıyla yüreğimize dokunurlar. Yüreğinde hikayeler barındıran bu kadınlardan biride Hêvî Hêlîn’dir. Hakikat savaşçılığına adımını attığı ilk andan itibaren mücadelesi ve savaşçılığıyla fedai bir komutandır. Şengül Yılmaz 1982 yıllında yurtsever bir ailenin çocuğu olarak Muş’un Bulanık ilçesinde dünyaya gelir. Büyüdüğü köy ortamı kişiliğinin şekilenmesinde büyük bir etki yaratırken, ailenin yurtsever olması onda yurtseverlik bilinci geliştirir. Daha çocuk yaşlarda her Kürdistan çocuğu gibi düşman saldırılarına  şahitlik eder. Kimliğinden dolayı yaşadığı bu saldırılar onu kimliğine daha da bağlarken, düşmana karşı öfkesi de artar. Düşman, korkutmak ve yıldırmak için her türlü saldırıları gerçekleştirirken bu saldırılar karşısında Şengül daha da köklerine  bağlanır, bu duruşu onda pes etmeyen, direnen bir kadın gerçekliği yaratır. Doksanlı yıllarda dayısı ve kuzeninin şehadeti onu derinden etkiler, içindeki arayışı da derinleştirir. Bu yıllarda düşman ailesine daha da yönelir, aile bu baskılar karşısında metropollere göç etmek zorunda kalır. Şengül bu zorunlu göç yollarına düşerken toprağından koparılmanın öfkesini daha da büyütür ve yüreğine direniş tohumları da eker. Ülkesinden, toprağından uzak bu şehir ona bir bütünen yabancıdır. O faşizmin içinde dayatılan kimliksizliğe karşı kendi kimliğine daha çok sarılır. Yüreğine ektiği tohumlar büyür ve 2000 yılında yüzünü dağlara döner. O artık dağların Hêvî’sidir. Hêvî dağlara ilk adım attığı günden itibaren dağlarla bir olur. Dağlara geldiği süreç ağır bir süreçtir, uluslararası komplonun üzerinden sadece bir yıl geçmiştir. Böylesi bir süreçte katılmak Hêvî için anlamlıdır. Uluslararası komploya cevap olmak için büyük bir iddiayla yaşama katılır. Kürdüstan dağlarında bir şelale olup aktı yaşama. Mücadelesiyle, yaşama can verdi. Geçtiği her yerde kendinden birşeyler katarken dağlara, yüreği, mücadele aşkı ile büyüdü. Hêvî ara vermeden mücadele edenlerdendi. Kandil ile başlayan hakikat yürüyüşü  Dersim, Kerkük, Metina ve Botan’a kadar sürer. Aynı yolu paylaştığı yoldaşlarını bu yolculuklarda yüreğine nakş eder. Bu yolculukta yaşam ağacını umut, bağlılık, irade, bilinç ve inançla sulayıp besler. Karşılaştığı her olay onun için sonun başlangıcı değil, yeniden kendini bulmanın ve yaratmanın adımı olur. Hêvî  zorluklara, çirkinliklere boyun eğmeyen bir savaşçı, komutandır. Zorluluklarla mücadele ede ede yürür ve yaratır kendi toplumsallığını. O zor süreçlerin komutanıdır. Yaşamı zorluklarıyla sever, özgür kadını yaratmanın zorlukları, engelleri aşmaktan geçtiğini bilir. Yüreği tüm güzellikleri kucaklarken, çirkinliklerle savaşan bir kadındır. Yaşam ilkelerinde tavizsiz bir militandır. Toplumun tüm geri bağlarından ve bağlayıcı bireysel sözleşmelerinden bir kadın olarak kendini kurtaran, zincirlerini kıran cesaret ve özgürlük bilincidir. Duyguları akışkandır, kalıplara sığmaz. Nehir gibi akan bir dağlı kadının önüne engel koyulamaz. Berrak bir su gibi özgürlüğe, Önderliğe akmanın yolunu bulur. Tüm yollar kapatılsa da bir su gibi yolunu bulur akmaya devam eder yaşama. Hakikat savaşçısı kadınlar kendilerini küllerinden yaratanlardır. Hangi güç onları bu yoldan alıkoyabilir? Hêvî de bu kadınlardandır. İşgalcilerin eline  2003 yılında esir düşer. Bu süreç onun için zor olsa da hiçbir güç onun yüreğinin dağlara akmasını engelleyemez. Esir düşen sadece fiziğidir, ruhu ve düşüncüleri dağların yüksek semalarında bir şahin gibi kanat çırpar. Güç kaynağı, hakikat ışığı olan Önderliği düşünür. Önderliği okudukça, felsefesinde derinleştikçe mekanları aşar, kendini aşar ve hakikate ulaşmanın sırları ile karşılaşır. Dağla olan bağını koparmaz, çünkü o mekanlara sığdırılamayacak, özgür ruhlu bir kadındır. Böylece  6 yıl kaldığı zindandan çıktığı gibi yüreğini bıraktığı dağlara döner. Dağlarla Yeniden Buluşmak 2013’de tekrar dağlara gelen Hêvî dağlarla yeniden buluşmanın heyecanını yaşar. Yüreği yeniden özgür mekanlarla buluşmuş ve bir şahin gibi gökyüzünden süzülerek seyre durur Kürdistan dağlarını. Şehid Zilan akademisinde eğitim görür ve bu akademide kendini yeniden ele alırken, bir kadın olarak mücadele duruşunu tekrar tekrar gözden geçirir. “Önderliği anlamak kendini anlamak, evrene ulaşmaktır “der. Böylece kendini aşmanın hakikate ulaşmanın takipçisi olur. Her saldırı, her zorluk onu daha da bağlar PKK yaşamına. ‘’Her zorluk her engel beni bana keşfettirir, beni bana yaklaştırır.  Yaşam benim için her an kendimi keşfedeceğim bir yolculuktur”der. Bir hakikat savaşçısı girmiş ise yola, her adımda kendini ve toplumunu arar. Bu yol ne kadar uzun ve meşakatli olursa olsun, yolcu durmadan yol alır. Dağların Hêvîsi, fedai komutanda durmadan yol alan bir nehirdir. Özgürlük Tohumlarını Yüreğinde Yeşerten Bir Kadın O mücadelesi buyunca bu yaşama büyük bir aşkla bağlanmıştı. Zorlu süreçlerde kişiliğini daha da güçlendirirken, inancını dağlar gibi sağlamlaştırdı. Yanlışa karşı durmayı bilirken, en zor süreçlerde kendi eksiklikleri, yetmezlikleriyle de mücadele etmesini bilen bir komutandı. Önderliğe olan bağlılığı onda büyük bir anlam dünyası oluşturmuştu. Önderlik ideoloji ve felsefesinde kendini derinleştirmek ve Demokratik Modernitenin bir öncü kadrosu olmak için her daim mücadeleyi esas almıştı. Sadece Kürt kadını için değil özgürlük için yüreği çarpan tüm kadınlar için savaşan mücadelen eden hakikat savaşçısıdır. Bu bilinçle kendini kadın kurtuluş ideolojisinde yeniden yaratan  öncü kadınlardandır. Komutan Hêvî, Dersim yolculuğunun arifesinde tanrıça Zilan ile sözleşmiş ve yaşamı  boyunca  onun bir takipçisi olacağının sözünü vermiştir. Bu inançla fedaice yaşamayı esas almıştır. Yüzüde yüreği de Dersim’den sonra her an Zilan’a dönük olan bu güzel ve cesur komutanın,  yaşamı  ve eylemi Zilanca olacaktır. Çıktığı Bakur yolculuğunda yüzünü bu defa Mardin’e  verir. Mardin’de kaldığı süreç boyunca düşmana büyük darbeler vurur. Eylemlilikle, büyük bir inançla yaşar ve mücadele eder. Dokunduğu her şeyde güzelikler yaratan bir kadındır. O Apocu yaşama adanmışlığın timsallerindendir. Söze bağlılığı, korkusuzca savaşmayı, umutla, aşkla yaşamı sevmeyi bize öğreten fedai bir komutandır. Onun hikayesi özgürlüğün, hakikate ulaşmanın hikayesidir. Biriktirdiği hikayelerle bize hakikatin sırrını verendir. Savaşarak güzelleşen, güzelleştikçe toplumsalığı yaratan kadınların yolundan ilerleyen fedai komutandır. Dağların hakikat savaşçısı, fedai komutan  Hêvî,  2018’de Mardin Omeriya köyünde katılır ölümsüzler kervanına. Çıkan  çatışmada düşmanın eline sağ geçmemek için yoldaşı Amara’yla birlikte bombalarını kendilerinde patlatarak fedai eylem yapar. Eylemiyle Zilanlaşan Komutan Hêvî, sadece son eylemiyle değil yaşamının her anında fedaiydi. Onun gibi yüreğine inancı ve umudu alanlar,  ölümsüzleşen komutanların ismini alarak destanlar yazmaya devam ediyor. Tüm ezilen halkların özgürlüğü için…

Ayrıntılar
Oluşturuldu: 17 Haziran 2024
Görüntüleme: 984

BOTAN KOMUTANLARININ İZİNDEN YÜRÜYEN GENÇ ÖNCÜ BİR KADIN

Bir direniş türküsü söylenmeye başlandı, bir isyan bayrağı dalgalandı. Adsız, kimliksiz bir halk yeniden canlandı hem de umudun zerresinin bile kalmadığı bir anda. Ölü toprak kalkarken yaşam yeniden canlanırken, unutulan direniş türküleri yeniden hep beraber söylendi. Eruh’da sıkılan ilk kurşun bir halka dayatılan kaderi öldürürken, korkuyu bu defa yok edip, yaşamı yarattı. Eruh büyük komutan Egit’le bir türküye dönüştü ve Kürdistan’da yepyeni bir süreci başlattı. PKK’nin söylediği türkü güzelliği tek değil yeni yaşamıda anlatıyordu bunun için sadece çölde değil, tüm cihanda dinlendi, dimlenmekle kalmadi herkesi bu türküye ortak etti. Bu türküye kulak verenlerden biride Nupelda oldu. Güler 1992’de yurtsever bir ailede dünyaya gelir. Botan halkının toprağa, özgürlüğe, kültürel değerlerine bağlı özelliklerini koruyan bir ailede büyür. Güler’de bu değerler içinde kişiliğini şekillendirir. Küçük yaşta pek çok haksızlığa şahitlik eder, bunlar kişiliğinde derin sorgulamalar yaratırken yaşam karşısında daha güçlü durur. İşgalcilerin her türlü zulmune daha küçük yaşta şahitlik eder. Eruh nasıl ki PKK tarihinde önemli bir yere sahipse, aynı zaman da düşmanında yoğun saldırılar gerçekleştirdiği ve politikalar uyguladığı bir yerdir. Bunun için her türlü katliamları yapmaktan çekinmezken, gençler üzerinde ise tüm asimile politikalarını uygular. Güler’in ailesi de bu katliamları yaşayan bir ailedir. Babası devlet tarafından şehit edilir, köyleri yakılır ve Siirt’e göç etmek zorunda kalırlar. Burda da baskılardan kurtulamazlar. Kürdistan’daki pek çok çocuk gibi o da erken büyüyenlerdendir. Daha küçük yaşta sorumluluk kaldıracak kadar olgundur, emek olgusuyla o yaşlarda tanışır ve aileye destek olabilmek için çalışmaya başlar. Bu süreçte yaşanan olaylarda her daim arayışını artırır. Düşmana olan öfkesi, alacağı intikamlar o kadar fazladır ki bu işgalcilerden bir an önce hesap sormak ister. Yerinin dağlar olduğunu bilir, zaten dağlara da gerillaya da yabancı değildir, O da her Botanlı çocuk gibi anlatılan kahramanlıklarla büyümüştür. Güler sadece ait olduğu yere gideceği günü bekler. Çocukluk hayali olan dağlara 2010’da ulaşır. Bu yeni yaşamında kendine verdiği isim Nupelda’dır. Yeni yaprak yani yeni bir yaşam, yeni bir oluşum, yenilikler güzellikler barındıran yeni bir yol. PKK’ye geldikten sonra ki süreci şu cümlelerle anlatır:  “PKK benim yeniden yaşadığım yer, aslında ben bundan önce yaşamamış, nefes almamış gibiydim, kendimi bulduğum yer burası” Böylece yeni yolunda Nupelda ismi onunla bütünleşir. İlk geldiği yer büyük komutanlar yaratan, Botan’ın en güzel ve en kutsal yerlerinden biri olan Gabar’dır. İlk gerilla adımlarını burada atar. Burda Gülbahar’ların, Nudalar’ın Çiçekler’in ve Adıllar’ın izine rastlar ve onların adımlarını takip eder. Gabar bağrında öyle komutanlar yetiştirir ki her biri ölümsüz birer komutandır. Nupelda hep duyduğu bu büyük komutanların mekanın da olmaktan kaynaklı çok mutludur. Bir yanda bunun verdiği ağırlığın da farkındadır. Yeni olmasına rağmen yaşamda ve gerillacılıkta çabuk pişer. Yaşama karşı meraklıdır, çabuk öğrenen bu genç kadın yoldaşlarının dikkatini çeker. Sanki hep bu dağlarda yaşamış gibi atik ve yaşama çabuk uyum sağlar. Botan’ın koşulları da onu gerillacılıkta oldukça geliştirirken, yaşanan yoldaşlık ilişkileri onun yüreğinde büyük bir yer edinir. Botan ona büyük tecrübeleri kazandırır. Uzun süre kaldığı Botan’dan hiç istemese de 2013’de ayrılır. Güney’e geçen Nupelda burda merkezi eğitimler görür. Burda gördüğü eğitimleri ve Botan’daki pratiğini birleştirince kişilik olarak kendinde büyük çıkışlar yaratır. Her zaman derin sorgulamaları olan Nupelda, yaşamda daha güçlü bir katılımın ve sürece doğru cevap olabilmenim arayışı içindedir. Kendini bir kadın olarak ele alırken güçlü yanlarını büyütürken, onu geriye çeken yanlarıyla da savaşır. O her zaman Önder APO’nun bu sözünü esas alır; “Başkalarını özgür kılmak isteyenler önce kendilerini özgür kılmayı bilmelidir’’ Bunun için önce kendine karşı sorgulayıcı ve radikaldır. Aynı zamanda yoldaşlarına karşı da anlayışlı olduğu kadar ilkelerde tavizsizdir. Cins mücadelesi onun en önemli gördüğü mücadeledir, bu konuda doğru bir mücadele tarzı yakalamak için kendini kadın kurtuluş ideolejisinde derinleştirmek için çaba harcar. Daha küçük yaşta sorumluluk almayı bilmiş ve zorluklarla mücadele etmiştir, bu özelliği PKK’de daha da gelişir ve anlamlaşır. Önder APO’nun yaratığı bu yaşama karşı, halkına karşı kendini sorumlu görür. Bu duygu ve bilinçle yaşama katılır ve mücadele eder. Nupelda yaşama heyecanlı, coşkulu katılışıyla APO’culuğun ruhunu yakalayanlardandır. Önder APO’nun savunmaları ekseninde her daim kendine yön verir ve derinleştirir. Apoculuk demek zoru tercih etmek, kolaya tenezül etmemektir. İşte Nupelda tam da böyle bir kadındır ve her zaman kendini en zor yere hazırlar ve önerir. Nerde zorluk varsa orda olmak, yoldaşlarına nefes olmak ister. O Botan kadınının doğal otoritesini, öncülüğünü PKK ile birleştiren genç bir kadındır. Fedakarlığı, cesareti, bağlılığı O’nu öncü bir genç kadın komutan yapar. O zor günlerin yoldaşıdır, duruşuyla, sevgisiyle her daim yoldaşlarının aradığı biridir. Doğal katılımı, içten yaklaşımları onu bu dağlarla bütünleştirirken, yanındaki yoldaşlarına da büyük güven verir. Yürüyüşü, bakışı, dağlarda açan uçurum çiçekleri gibidir. Herkesi kendine çeker. Nupelda bu defa bir komutan olarak çevirir yüzünü Botan’a. Botan onun yüreğinde her daim farklıdır. Çünkü ilk gerilla adımlarını burda atmıştır. Botan O’nun gönlünde her daim büyük komutanlarının yeridir. Botan’da olmak onlarla olmaktır, kendini her daim şehitlere karşı borçlu hiseder.  Önder APO’ya ve şehitlere layık olmak için daha da güçlü yaşama katılır. Eylem yapmak için her daim düşmanı gözler ve doğru zamanı bekler. Önder APO’ya cevap olmak, şehitlere layık olmak eylem yapmak, düşmanı vurmak demektir. Bunun için her zaman tarzda, taktikte derinleşmeyi esas alır. Duruşuyla, öncülüğüyle, cesareti ile sadece yoldaşlarının gönlünü değil, Botan’ın gönlünü de fetheder. Nupelda 2018’in bir sonbahar günü çok sevdiği Botan’da katılır ölümsüzler kervanına. Eruh’lu genç, yiğit bir kadın komutan olarak yer edinir tarihte. Ardından gelen genç kadınlara güzelliğin, mücadelenin, savaşın türküsünü bırakarak… Mücadele Arkadaşları

Ayrıntılar
Oluşturuldu: 30 Nisan 2024
Görüntüleme: 876

RAHŞAN VE BERİTAN’IN RUHDAŞI

Yüreği ateş topu, bağlılığı dağlar kadar sağlam ve sarsılmaz, sevgisi nehir gibi akan bir kadın. Kendinde tüm güzellikleri toplayan ve bunu etrafına dağıtan. Fediailer kervanına gülüşüyle seslenen ve “Bana da yer açın, ben de bu kervanda Önder APO’ya yol alacağım” diyerek fedailişen. Rahşan’ın ruhdaşı, Beritanın şervanı, Doğa ve Eylem’in yoldaşı. Mardin nasıl ki tüm kültürleri içinde barındıran bir kültürler mozaiği ise aynı zamanda serhıldanlarıyla da bilinen ve serhıldan ruhlu çocuklar yetiştiren kadim bir şehirdir. Serhıldan ruhunu hep koruyan bunu hiç yitirmeyendir. Mardin’in serhıldanlarla ayakta olduğu, Kadife Kale’de Rahşan’ın yüreğini Newrozlaştırdığı bir süreçte 1992’de Mardin’e bağlı Ömerli’de Amara dünyaya gelir. O dünyaya ‘Merhaba’ dediğinde kutsanır serhıldan ruhuyla. Yurtsever olan ailesi onu bu yurtseverlik ruhu ile büyütür. Annesi ona bir varmış bir yokmuş masalları değil hep var olacak Kürdistan hikayeleri anlatır. Bu hikayelerde yüreğini ateş topuna çeviren Rahşan, ihanete teslim olmayan Beritan vardır. Amara onlarla büyür, onları nakşeder yüreğine ve düşlerine. O’nun yaşındaki bazı genç kadınların düşlerini şehirler kaplarken, serhıldan ruhlu bu kadına ne şehirler ne de O’nun yaşamı çekici gelmez. Orda kendine ait, düşlerine ait bir şey bulamaz. O düşlerinde özgürlüğü, dağ gülüşlü kadınları görür. Yaşıtları yüzlerini koca metropolere verirken o kendine doğru yol almak için yüzünü güneşe döner. Serhıldan ruhlu bu kadın 2010’da ulaşır hayali olan dağlara. Dağların yenilmezliği ve yüceliği onun serhıldan ruhu ile birleşince güçlü savaşçı bir kadın belirir. Bir süre Botan’da kalır ordan gerilla yaşamını daha iyi öğrenmek için Metina’ya gelir ve yeni şervanlar eğitimi görür. Bu eğitimle gerilla yaşamını tanır. Yeni şervan eğitiminden sonra tanrıçalar mekanı olan Zap’a geçer. Amara Zap’da gerilla yaşamında oldukça gelişir. Zap’ın asiliği, koşulları onun kişiliğini daha da güçlendirirken yaman bir savaşçı kadına da dönüştürür. Zaman geçtikçe onun serhıldan ruhu bu dağlarda daha da büyür. Amara yaşama hep büyük bir heycan ve coşkuyla katılır. Sürekli “Ben bu yaşama, bu dağlara sevdalıyım bu yaşamı korumak için yapamayacağım şey yoktur’’der. Yaşama katılışında bu çok iyi yansır. Bir kadın olarak bu mücadelede yer almanın heyecanını, sevincini her daim yaşar. Bu dağların, bu yaşamın Önder APO’nun büyük çabaları sonucu yaratıldığının bilincindedir. Bunun için büyük anlam vererek, büyük savaşarak Önder APO’nun çabalarına layık olmak ister. Kendini her an eğitmeyi esas alır. Sadece düşmanla savaşmayı değil, aynı zamanda bir kadın olarak dayatılan her türlü gerillikle de savaşmayı esas alır. Kendine ulaşmak, kendi farkına varmak tüm kadınlara, topluma ulaşmak olduğunu bilir. Bunun için bu savaşta en çok kendini arar. Tüm kadınların savaşı olmak, onların yüzünde tebessüme sevgiye dönüşmeyi her daim amaçlar. Bunun için kadın olmanın öz bilinciyle, toplumsal bir hafıza kendinde yaratarak yürür düşmanın üzerine. Dağlar gibi saf ve temizdir yüreği, bir a o kadar da serhıldanla dolu. Haksızlığa gelemez, nerde bir haksızlık görse sıkar yumruklarını atılır kavgaya amasız, fakatsız. Bu ruhla gezer Kürdistan topraklarını, Şengal de Ezidi halkı katliamla yüz yüze kalınca, Ezidi kadınları pazarlarda ahlaksızca tüm dünyanın gözü önünde satıldığını görünce duramaz yerinde ve O da bu savaşa gitmek için ısrar eder. Amara, savaş nerde ise orda olmak ister. Savaşarak ancak özgürlüğün yaratılacağını bilir. Cesaret dolu yüreği Önder APO’nun felsefe ve ideolojisi ile yoğrulunca aman vermez bir savaşçı olur. Her savaşta daha da gelişir ve daha fazla öncülük eder yaşamda. İnsan iradesinin zor koşullarda bilendiğini bilerek her daim en zoru başarmayı esas alır kendine. Ne düşmanla savaştan ne de kendi ile mücadele etmekten kaçar. Daha iyi nasıl olabilir daha fazla nasıl mücadele edebilir arayışı her daim vardır. Yaşama karşı sorgulayıcıdır, kendinde evreni, savaşında tarzını, tarihi her daim sorgular. Yol, yöntem arar hem daha iyi savaşmak için hem daha çabuk kendini aşmak için. Amara’da savaş ve yaşam birbirinden farklı iki olgu değildir. Savaşın önce yaşamda kazanıldığının farkındadır. Amara Kürdistanın dağlarında da savaşır, şehirlerinde de. O tam bir hakikat savaşçısıdır. Şengal’de, Rojava’da, Nusaybin’de savaşır işgalcilere karşı. APOcu militanlık bir de O’nun şahsında yeniden şahlanır. En büyük arzusu Gabar’a gitmektir her yerde savaşsa da “Gabar’da savaşmak benim için farklıdır” der. Gabar sevdadır onun için, Gabar’a gitmek nefes almaktır. Öyle sever Gabar’ı. Hep bir gün gideceği günü bekler. Amara’nın serhıldan ruhu her daim güzeli aradı, güzeli yaratmak için savaştı. Verdiği sözü tutmak için her daim hakikatin ardından koştu. Amara amacını bu sözlerle ifade etti: “Sözüm hedefimdir. Hedefim amacımdır, amacım özgürlüktür ve bunları gerçekleştirdiğim an Zilan, Sema, Egid, Kemal, Viyan, Beritanların gittiği yola yetişeceğim, tüm yaşamda, savaşta yürüttüğüm mücadelem bu yoldaşların fedai ruhuna yetişmektir”. Bu ruha erişmek içim her daim verdiği söze sadık kaldı. Bir hakikat arayışçısı şöyle der; ‘’Kendin olmadan, kendini adayamazsın, fedai olamazsın’’ fedaileşmek kendin olmak, an da kendini yaratmaktır. Kendine ulaşan insan evrene ulaşmış hakikati keşfeden insandır. Amara mücadelesi boyunca her daim hakikati aradı hemde büyük bir aşkla. Önderliğin bir militanı olmak için tüm engelleri aşmayı göze aldı. An’da kendini yaratan, an’da özgürleşerek evrenin sırrına ulaşanlardandı. 2018’de Mardin’de işgalciler tarafında geliştirilen operasyon da son mermisine kadar çatıştı ve sağ ele geçmemek için yoldaşı Hevi ile fedai eylem yaparak bombalarını kendilerin de patlattı. Amara sözünü tutmuş amacına ulaşmıştı. Serhildan ruhlu kadın Rahşan ve Beritan senle tekrar canlandı ve Mardin’de ölümsüzlüğe doğru yol aldı. Mücadele Arkadaşları  

Ayrıntılar
Oluşturuldu: 30 Nisan 2024
Görüntüleme: 1053

ŞEHİT ZİN AVESTA ARKADAŞIN ANISINA

Şafak vaktinde başlayan yolculuğuyla, Gün batımına ulaşmadan yetişebilmeliydi gerillalara... Dağlara ve deryalara, Mazlumlara ve Zilanlara... Besta’ya, Herekol’a, Gabar’a. Kim bilir belki daha da uzak diyarlara. 1976 yılında Şırnak’ta dünyaya gelen Hafize Özdemir, yurtsever bir ailede büyür. Ailesinin yurtsever değerlere sahip olması, kendi özünü, kimliğini benimsiyor olması onunda bu değerler ile büyümesine neden olur. Daha çocukluk yıllarında gerillaya karşı büyük bir ilgi ve sevgi duyar. Hergün gerilla olma hayali ile yaşar şahit olduğu halkın gerçekliğinin farkındadır. Düşmanın yoğun baskılarından kaynaklı Avrupa’ya göç etmek zorunda kalan Özdemir ailesi, burada yaşamlarına devam ederler. Bu yer değişimi Hafize ve ailenin diğer çocuklarında çelişkilere yol açar. Daha küçük olduğu için bu gerçekliğe anlam veremez fakat zamanla bu gerçekliğe karşı en büyük cevabı verecektir. O halkının sesi, o Botan’ın onuru olacaktı. Ve o gün gelip çatmıştı. Takvim yaprakları soğuk bir kış gününü gösterirken, yollara düşecek ve uzun yolun yolcusu olacaktı. Özgürlük hareketi PKK’ye en çok saldırıların gerçekleştirildiği bir dönemdi 1990’lı yıllar. Ve bu saldırılar her Kürt gencinde olduğu gibi onda da sorumluluk bilincini daha da geliştirir. Kürt halkına karşı gerçekleştirilen bu saldırılar karşısında öfkesi dağlar kadar büyük ve her geçen gün bir kar topu misali gittikçe daha da büyüyordu. Bu onurlu yola canını bahşedenleri düşündü birbir. Botan’ın savaşçı gençlerini, Serhed’in intikamcı gençlerini, Amed’in kavgacı gençlerini ve daha nicesini... Bu temelde kendi sorumlu görerek Kürt halkına karşı gerçekleştirilen bu saldırılara karşı sessiz kalmayarak özgürlük mücadelesine katılım kararı alır. 1993 yılının bir sonbahar gününde doğduğu toprakların vermiş olduğu bir öz güven ile çıkmıştı yollara. Botan kadınları gibi kendinden emin ve sağlam adımlarla attığı her adımla daha da kaldırıyordu başını dim dik. İlk durağı Botan dağları olur. Bu sefer yüksek dağlardan bakıyordu geride bıraktığına, bıraktıklarına... Yeni doğuşunda Zin Avesta adını alır. Yeni yaşantısında aldığı bu isim onun için çok önemli bir değer taşır. Yaşam ateş kadar değerli olduğu gibi aynı zamanda yakıcıydı da. PKK yaşamını somut bir anlamda ifade eden bu gerçeklik yeni yolculuğunda sonuna kadar eşlik edecekti ona.  Çocukluk hayallerinin ilk adımını attığı özgür dağlar, Zin arkadaşın narin gerçekliği ile de buluşunca artık müthiş bir kadın açığa çıkarmıştı. Kürdistan dağları kendi gibi özlü, narin, doğal ve de sevecan bir Kürt kadını ile karşı karşıyaydı. Avrupa’dan yola çıkan Zin Avesta 1993 yılında Botan alanına geçerek gerillacılığa başlar. Botan alanında uzun yıllar kalarak gerillacılığa erken adapte olan Zin arkadaş, bu alanda yetkin bir savaşçı olmayı başarır. Gerilla yaşamına dair herşeyin ilkini bu alanda tadan ve bu alanda yaşayan Zin arkadaş, yaşamda gösterdiği istikrarlı duruşu ve katılımı sayesinde çok çabuk gelişir. Adeta emek kokan elleri her an, her iş ve zorlu göreve amade idi. Zin arkadaş emek ve sevgi arasındaki bölünmez bağı kendi özgün doğasında çok güçlü inşa etmişti. Zira Zin demek; emek demek, sevgi demek anlamına geliyordu yoldaşları içinde. Uzun süre Botan alanında kalan Zin arkadaşın gerillacılık yaşamında ikinci durağı Behdinan alanı olur. Behdinandan Zagroslara, Zagroslardan Kandil’ê, Xakurkê, Xınêrê, Dersime kadar uzanır gerillacılık serüveni... Kendini Apocu Felsefe İle Donattı Her yıl daha bir çekici buluyordu dağları ve dağlıları. Özellikle bir kadın olarak elinde kleşi belinde raxtı ile daha da heybetli buluyor kadınları. Kadınları özgürlüğe olan tutkularının onları bu dağlara getirdiğinin bilincindeydi. PKK saflarında kadının kendi kendini yönettiği, kendi kendini örgütlediği gerçekliği hep büyük bir coşku ve heyecan veriyordu ona. Kadının bunu bilince çıkarması, kadının bu denli bilinçlenmesi Önder Apo’nun açığa çıkardığı bir gerçeklikti. Bu temelde Önderliğe olan sevgisi ve bağlılığı her geçen gün daha da arttı. Sonuna kadar Önderliğe inandı ve bu inancının ardına verdi durmadan... Kendini donatacağı mekanlara döndü yüzünü, Önder Apo’nun okullarına... Önder Apo’nun okullarında kendini donatan Zin Avesta gerilla komutanı olarak devrimcilik hayatında devam eder. Komutanlığının yanı sıra yoldaşlığındaki özlülük, yaşama karşı duyarlılığı, güven veren ve güvenen yaklaşımları ile tam da bir komutan kişiliğini barındırıyordu benliğinde. Kendini tam bir Apocu felsefe ile donatarak yürüdü. Çünkü o Önder Apo’nun takipçisiydi.   Kuzey’e Olan Tutkusunun Peşine Verdi Kürdistan devriminin kalıcılaştırılmasının Kuzey topraklarından geçtiğine inanan gerilla komutanı Zin Avesta 2012 yılında PAJK eğitimi görerek 2014 yılında yönünü özlemini duyduğu kuzey Kürdistan topraklarına döner. Bu sefer Dersim yolcusudur komutan Zin. Dersim; dağları ki Besêleri, Zarifeleri bağrında büyütmüş. Bu dağlar ki Zilanları, Beritanları büyütmüş, bu dağlar ki Saraları bugünler için yetiştirmiş. Dersim dağları tecrübeliydi. Direnişçiydi de aynı zamanda. Yine acımasız bir savaşa şahitlik ediyordu Dersim dağları... Mertçe göğüs göğüse değilde, namertçe yürütülen bir savaştı bu. Kürt halkı için ‘varlık ve özgürlük savaşı’ olarak adlandırılan bu savaş’ta Zin Avesta arkadaş da Dersim alanlarında gerilla komutanıydı. Alan yürütmesi olarak Dersimde görev yapan Zin arkadaş, yılların verdiği birikim ve tecrübe ile bu savaşın gidişatını belirleyecekti. Savaştı ve savaştırdı. Düşman askerlerini defetti Dersim dağlarından. Yaşanan bu savaş gerçekliğinde soğukkanlılığı, savaşta geliştirdiği taktiksel yönleriyle her defasında düşmanın ensesinde aldı soluğu. Çünkü yeminliydi Kürdistan devrimi kalıcılaştırılacaktı... Katıldığı günden şahadete ulaştığı güne kadar durmadan, yorulmadan amansızca mücadele ederek kazanımlar elde eder. 28 yıllık devrimcilik hayatına çok şey sığdırır. 2014 yılından 2020 yılına kadar Dersim alanında amansızca savaşan, savaştıkça kazanan komutan Zin Avesta 2020 yılının Şubat ayında yıldızlaşarak sonsuzluğa erişir. Zin Avesta arkadaş birlikte yaşadığı yoldaşlarının gönlünde en güzel yerini aldı. Çünkü o; Başarının en kararlı yolcularındandı.   Mücadele Arkadaşları      

Ayrıntılar
Oluşturuldu: 31 Mart 2024
Görüntüleme: 855

ŞEHİT BAHARİN DERSİM ANISINA

Leyla Şexo 1983 yılında Rojavayê Kurdistan’ın Halep kentinde yurtsever bir ailede dünyaya gözlerini açar. Aslen Efrin’li olan Leyla yaşantısını Halep’te geçirir. Çocukluk ve gençlik yıllarını her ne kadar Efrin’de geçirmemiş olsa da kendi halkının diline, kültürüne, örf ve adetlerine göre büyütülmüş, kendi yöresinin özelliklerini kişiliğinde oturtmuştur. Tarihimize bakıldığı zaman Efrin’de yaşayan halkımız Önder Apo’nun emeği sayesinde her zaman en çok direnenlerden olmayı başarmıştır. Hep direnen, haksızlığa ve yolsuzluğa asla tahammül etmeyen Efrin halkı zamanı geldiğinde en önde savaşmasını, savaşarak kazanmasını bilmiştir. Leyla Şexo böyle bir halk gerçekliğine sahip olduğu için şanslıydı. Zira Önder Apo gerçekliği, Kürt özgürlük hareketi ve gerillayı erken yaşlarda tanır. Böylesi değerlerle büyüyerek kendi toplum gerçekliğiyle erken yaşlarda tanışan Leyla, bu halkın bir parçası olduğu gibi bu halk için savaşan bir savaşçı olacaktı. 1998 yılında Önder Apo’ya karşı uluslararası komplonun planları konulmuştu. Önder Apo’yu esir almak isteyen hegemon güçler bir çok bölgede Önder Apo için suikast girişimlerinde bulunmaya başlamışlardı. Rojava ve Suriye topraklarında yaşayan halkımızın zarar görmemesi için Önder Apo yurtdışına çıkınca, Rojava halkımız bunu her ne kadar kabul etmemiş olsada Önder Apo’nun bu kararını saygıyla karşılamışlardı. 15 Şubat 1999 yılında bir komplo sonucu Önder Apo Yunanistan’da fiziki olarak hegemon güçlerin eline düşmüştü. O gün tüm dünyanın durduğu, o gün insanlığın öldüğü, o gün söylenecek hiçbir sözün kalmadığı bir gündü. Önder Apo’nun fiziki esareti ile birlikte adeta insalığın utanası bir dönem yaşanmaya başlanmıştı. Önder Apo için hiç düşünmeden bedenini ateşe veren onlarca genç, Önder Apo için tereddütsüzce ateşten çember oluşturan insan zincirleri ile karşı karşıya kaldı tüm evren. Kürt gençleri yönünü akın akın dağlara verdi. Çünkü Önder Apo’nun fiziki esareti tüm Kürt halkının esaretiydi. Kürt halkının tekrardan betonlara gömülmesi demekti. Bu tehlikeyi fark eden her nefer Önder Apo’nun yanında olduğunu belirterek eylemlere dahil oldu. ‘Önder Apoya dokunanı yakarız!’ mesajını veren ‘‘Güneşimizi karartamazsınız şehitleri’’ Önder Apo’nun bizler için vazgeçilmez olduğunu kanıtlamışlardı. Uluslararası komplo ile birlikte bir çok Kürt genci bedenini yakmış ya da yönünü akın akın dağlara vermiştir. Bu Kürt gençlerinden biride Leyla Şexo’dur. Leyla Şexo 1999 yılının sonları 2000’li yılların başlarında yönünü Önder Apo’nun dergahı olan dağlara vermiştir. Aslında o Önder Apo’ya verilmiş bir armağındı. Leyla’nın ailesi Önder Apo’nun esaretinden sonra Leyla’yı PKK saflarına hediye etmiştir. Leyla Önder Apo’ya karşı gerçekleştirilen uluslararası komplonun intikam ateşidir. Leyla böylesi karışık bir süreçte gerilla saflarına katılır. Tüm karanlıklara rağmen, tüm olumsuzluklara rağmen ülkesine bir gün mutluka baharın geleceğine olan inancıyla Bahardan esinlenerek adını Baharin, ve Dersim topraklarına olan sevgisiyle de Dersim adını alarak, gerilladaki adını Baharin Dersim koyar. Gerilla yaşantısına Medya Savunma alanlarında başlayan Baharin Dersim her şeyi çok çabuk öğrenir. Benimsediği gerilla yaşamına çabuk adapte olur. En büyük hayali Dersim topraklarında gerillacılık yapmaktır. Bu temelde kendini eğitir. Çünkü Kürdistan devriminin Bakûr topraklarından geçtiğine inanır. Bu uğurda olan inancıyla isteğinde ısrarcı olur. Dersim dağlarının zirvelerine ulaşmak, Dersim topraklarında gerillacılık yapmak Zilanların, Mahirlerin ardılı olmak ona bunu emrediyordu. Şehidin gereklerine göre yaşamak ve layık olabilmek her gerillanın olmazsa olmazıdır. Baharin Dersim’de bunun somut takipçilerinden oldu. Ve 2003 yılının sonlarına doğru sevgisini ve umutlarınıda sırtlayarak Dersime doğru yol aldı. Önder Apo’nun ve şehit yoldaşlarının intikamını almak için Dersim alanına geçen Baharin, henüz gerillacılıkta ilk yıllarını yaşarken geçtiği Dersim’den bir savaş komutanı olarak geri dönecekti. Ve sekiz yıl boyunca orada emek veren, çaba sarf eden Baharin, artık yetkin bir savaş komutanıydı. Komutan Baharin Önder Apo’nun açığa çıkardığı özgür kadın kişiliğini kendinde somutlaştırarak yoldaşlarının gönlünü feth etmiş, yoldaşlarının yanında sözü geçen, sevilen bir yoldaş ve komutan olmuştur. güzelliğin abidesi olan komutan Baharin gittiği her yerde beraberinde götürmüştür baharı. Bulunduğu her yerde moral ve neşe saçan güzellik abidesi her seferinde derin sohbetleri ile yoldaşlarını etrafında toplamayı en iyi şekilde yapmıştır. Sekiz yıllık amansız bir mücadelenin ardından Başûrê Kürdistan’a dönen komutan Baharin Dersim Zap, Metina, Avaşin, Çemço, Xinêrê gibi bir çok alanda gerillacılığına devam etmiştir. Komutan Baharin özgürlük hareketine katıldığı günden itibaren şahadete ulaştığı güne kadar hep fedailik çizgisini esas alarak katıldı. Özellikle sıcak yoldaşlık ilişkileri, güler yüzlülüğü, yoldaşlarına olan güven ve bağlılık ölçüleri hep en çok sevilmesine neden olan özelliklerinden oldu. Komutanlık yaptığı alanlarda ve sorumluluğunu üstlendiği yoldaşlarının arasına hiçbir zaman farklılık koymayan komutan Baharin her zaman yoldaşlarını eğitmeyi esas alarak Önder Apo paradigması doğrultusunda yeni fedailer yetiştirme çabası içerisindeydi. Çünkü kendiside Önder Apo’nun bir fedaisi aynı zamanda fedailerin komutanıydı. Fedailiğin şerbetini içmiş, fedailiğin sırrına ermişti. Baharin komutanın olduğu yerde fedailik vardı. Baharin komutanın olduğu yerde aşk, sevgi, bağlılık, başarı kısacası olması gerekenin hep en iyi vardı. Çünkü o kendini tamamen Önderliğe ve onun yoluna adamıştı. Bakûrê Kurdistan ve Medya Savunma alanlarında derin tecrübe sahibi olan komutan Baharin; tekrar Bakurê Kürdistana geçmek ister. Bu temelde 2019 yılında bu defa yönünü Garzan eyaletine verir. Garzan Mîzginlerin, Arjînlerin, Kemallerin, evrimlerin ve daha nice yiğidi bağrında büyütüp özgürlük mücadelesine veren kutsal topraklardır. Garzan Eyalet Komutanlığı olarak alan geçen Baharin arkadaş özgür kadın çizgini geliştirmek, özellikle yoğun savaş koşullarında YJA Star güçleri olarak düşmana büyük darbeler vurmak için büyük çaba sarf eder. Her yoldaşını tek tek eğiterek, bire bir ilgilenerek birlikte omuz omuza savaşa komutan Baharin kesin zafere olan inancıyla her seferinde büyük başarılar elde eder. Baharin yoldaşın komutasında gerçekleştirilen her başarı eylem beraberinde büyük başarılar getirir. Düşmanın her türlü kirli savaş ve oyunlarına karşı büyük direnerek cevap veren Baharin arkadaş müthiş direnerek büyük savaştı. İki yıl kadar bir zaman dilimi içerisinde hemen hemen Garzan eyaletinin her karış toprağını dolaştı, emek verdi. Emek verdiği bu topraklar 23 Kasım 2021 günü Baharin Dersim yoldaşı ve beraberindeki Mizgin Boran arkadaşı sarmalayarak bağrına bastı. 22 yıllık devrimcilik hayatının bir çoğunu savaşın en yoğun olduğu alanlarda geçiren fedai komutanımızın ardılları olarak onların emeğine sahip çıkacak, özgürlüğe olan inancıyla yürüyerek, ülkemize baharın gelişini sağlayacağız...   Mücadele Arkadaşları

Ayrıntılar
Oluşturuldu: 31 Mart 2024
Görüntüleme: 884

ADI KADAR EYLEMCİ YOLDAŞIM

 Eylem arkadaş adı kadar eylemci, şen şakraklığıyla yaşamın rengi, yoldaşlık ruhuyla yoldaşlığın sembolüydü. Sevginin kaynağıydı, mertliğin abidesiydi. Heval Eylem Amed’in Çınar ilçesine bağlı bir köyde büyümüş, din etkisi kadar yurtseverliğin olduğu bir ortamda büyümüş ve şekillenmesini bu özelliklerinden almıştı. Özellikle şehir yaşamının yozlaştıran, asimile eden, kendi kültüründen uzaklaştıran bir gerçekliğe sahip olması, bunun karşısında köy gerçekliği ise günümüz koşullarında her ne kadar geçmiş özünü korumasa da hala kominal yaşamın ve kendi dilini kültürünü koruduğu yerlerdir de. Heval Eylem şehir yaşamı karşısında özellikle Kapitalist Modernitenin gösterişli kültürüne karşı köy ortamını hep tercih etmiş ve bu köy ortamı içerisinde şekillenmesini almıştı. Ancak var olan yaşam onu tatmin etmemiş ve hep bir arayış içinde olmuştur. Eylem arkadaş kişilik olarak ele avuca sığmayan hiperaktif yapılanması, ta o yaşlarda ailenin özelde kız çocukları üzerinde dayattığı kalıplara gelmeyen sınır tanımayan bir kişiliğe sahipti. Bu kişiliği daha sonra özellikle gerilla saflarına da yansımasını da bulduğu kadar bu özellikleriyle de hep bir renk olmuştur. Özellikle 1990’larda APO’cu hareketin gelişimi büyümesi halk serhıldanlarının gelişimi Kürdistan’da genç kadınların yönünü dağlara ve özgürlüğe verdiği bir süreçte o da etkilenmiştir. Özellikle Amed’in mücadelemizin başından itibaren böylesi bir gerçekliğe hep bir öncülüğünün olduğunu biliyoruz. Buradan da etkilenen Eylem arkadaş özelde mevcut gerçekliği kabul etmeyen ve bu gerçekliğe baş kaldıran bir yapıya sahiptir. Yönünü, tercihini özgürlük mücadelesi olan APO’cu felsefeye, ideolojiye ve onun mücadelesine vermiştir. Eylem arkadaş genç yaşlarda Botan üzeri saflara katılır. Botan sahası mücadelemiz açısından özellikle gerillacılığını birçok arkadaşın yaşadığı bir saha olma çekiciliğine her zaman sahipti. Bunun için Eylem arkadaş açısından birçok ilkin yaşandığı bir saha olduğunu, mekân olduğunu belirtebiliriz. Önderliği tanıma, sınıf gerçekliğini tanıma, düşman gerçekliğini birebir tanıma, yoldaşlığı tanıma, kendini tanıma gelişmiştir. Eylem arkadaşı Güney sahasında tanıdım. O zaman yaşama katılımı beni çok etkiledi. Fakat o süreç açısından özellikle Önderliğin üzerinde yaşanan komplo sonucu giderek içte de çok zorlayıcı yaklaşımlar vardı. Yine mücadele açısından iç tasfiyeciliğin giderek kendini örgütlemeye çalıştığı, başta kadın hareketimiz olmak üzere bunun üzerinden hareketi tasfiye etmeye çalışan, Önderlikten uzaklaştırmaya çalışan, marjinal çizgiye çekmeye çalışan tutumların yoğun olduğu bir süreçti. Bu anlamda Eylem arkadaşın o süreçte genç olmasına rağmen onun tutumu davranışı, yaklaşımları beni çok etkilemişti. Ve bu anlamda ideolojik olarak buna tam güç getirme ya da anlamlandırma olmasa bile ancak ondaki Önderliğe bağlılık, özelde şehitler gerçeği karşısında değerlere tutku derecesindeki bağlılığı, bu anlamda özellikle yaşamı yozlaştırmaya çeken aslında sisteme çeken, marjinalleştirmeye çeken duruşlara karşı, kişiliklere karşı Eylem arkadaşı kendime örnek alıyordum. Çünkü Eylem arkadaş bir refleks sahibiydi. O süreç açısından tutum sahibiydi. Bu anlamda Eylem arkadaş örnekti. Zaten özelde daha sonra 2002 ile beraber giderek tekrardan kuzeye gitme kararı açıklanınca, gündemimize geldiği zaman biz beraberdik. İlk atılımda bulunan Eylem arkadaştı. Mücadelenin yoğun olacağı ve bu anlamda Önderliğe daha yakın olma, direnişe yönünü veren arkadaşlardan biriydi. 2003’ün sonunda hem genel açısından hem kadın gücü olarak tekrardan başta Dersim, Botan olmak üzere Meşru Savunma savaşını bu anlamda direnişini geliştirme açısından giden ilk gruplarımız arasında yer alan arkadaşlardan birisiydi. Bir de Eylem arkadaşın özelde Sorxwin arkadaşla geçmişte Botan’da tanışmış olmanın getirmiş olduğu yoldaşlık bağı vardı. Ve bu anlamda zaten Sorxwin arkadaşın bulunduğu grupla, bir yoğunlaşma sonucu Eylem arkadaş yönünü Dersim sahasına verdi. Bu anlamda bu önemli bir karardı. Ve daha sonra Eylem arkadaşın gelişi oldu. Dört yıl Dersim sahasında beraber kaldık. O koşullarda tekrardan bizim açımızdan özellikle direniş savaşını doğru oturtma, yeni stratejiye göre onun anlayışı ve yaklaşımıyla onun taktiğini yürütme, onun yaşamını yürütme yani böylesi bir süreçte giden kadroların da önemli bir rolü vardı. Birçok şehit arkadaşın büyük çabası, fedakârlığı ve anlayışıyla bu sürecin özellikle o mevzilerimizde bir kazanıma döndüğünü belirtebiliriz. Ve bu anlamda büyük emekleri oldu. Yoğun bir katılım kararlılık, fedai bir katılım tarzı diyebileceğimiz bir katılım tarzı oldu. Bunlardan birinin Eylem arkadaş olduğunu belirtebilirim. Eylem arkadaşı pratikte çok daha iyi tanıma fırsatım oldu. Özelde gerillacılığın yine birebir kuzey sahalarımız gerçekten zorlukların birebir yaşandığı bir alandır. Düşman yoğunluğunun da o sahalar üzerinde bir yaklaşımı var. Eylem arkadaşı o koşullarda çok daha iyi tanıdığımı düşünüyorum. Ve bu anlamda Eylem arkadaş şahadetine alışamadığım arkadaşlardan biridir. Onun duruşu, bizi etkileyen neydi? Eylem arkadaşın kişiliği nasıl bir kişilikti ki onunla yaşayan bütün arkadaşlar için bir etki bıraktı. Eylem arkadaş doğal bir öze sahipti. O dürüstlüğüyle katılımcılığıyla, pratik zekâsıyla tanıdığım arkadaşlardan biriydi. Eylem arkadaş bir coşku seliydi. Bundan kaynaklı, olduğu ortamda varlığı çok etkili olurdu. Ve o olmadığı anda boşluğunu en çok hissettiğin arkadaşlardan biri oluyordu. Bundan kaynaklı onu tanıyan yaşayan arkadaşlar için Eylem arkadaşın şahadeti çok ağır oldu. Ve bu anlamda hepimize örnekti. Bu özelliklerini yitirmeyen arkadaşlardan biriydi. Büyümüştü fakat o çocuksu yanları vardı. Özgürce gülüyordu ve belki geçmişinden de kaynaklı onu belki de bu dağlara çeken yönlerden biri olduğunu düşünüyorum. O kalıplara giremeyen ama kendi sadeliğiyle, kendi doğallığıyla kadın özüyle özgürlüğü bu anlamda arayan ve Önderliği tanıdıktan sonra da bunu Önderliğin felsefesiyle onun militan ölçülerine kavuşmak isteyen, mücadele veren bir kişilik yapısına da sahipti. Onun için Eylem arkadaşın yokluğu her anlamda belirgindi. Çok belirgin bir özelliği olarak hem genele hem de kadın yoldaşlarına güven veren bir özelliğinin de bu olduğu söylenebilinir. Özellikle onun askeri yönü ön plandaydı. Pratik zekâsı ve yaratıcılığı ön plandaydı. Örgütlenme tarzıyla çok koparıcı bir kişilikti. Ve bu anlamda Eylem arkadaşın gittiği eylemsellik çalışmaları onun örgütlenme tarzından tutalım kısacası en küçük bir işinden tutalım en büyük işine kadar, sonuna kadar o arkadaşa güvenirdin. İşini beceriyle, zevkle, moralle, yetenekle yapan bir arkadaş olduğu için o mutlaka işini başarırdı. Yetersizlikleri kabul eden bir kişiliği yoktu. Mükemmeliyetçi bir kişilik yapısına da sahipti Eylem arkadaş. Onun için eksiklikleri çok kabul etmezdi. Eylem arkadaşın yanında olmaz teorisi yoktu. Yapamam, edemem, olmaz yaklaşımları Eylem arkadaşın yanında yoktu. Bu anlamda da örnek bir kişilikti. Eylem arkadaşın cesareti hepimize örnekti. Onun cesareti fedakârlık yaklaşımıyla birleşince tarzı sürükleyiciydi. Onun görevi olsun olmasın zaten biz Eylem arkadaşı doğal bir komutan olarak benimserdik, yetkisi olsun olmasın o çok sorun değildi. Eylem arkadaş olduğu ortamda bundan kaynaklı her zaman etkiliydi. Bundan kaynaklı Eylem arkadaşı doğal komutan olarak bilirdik. Bu özellikleriyle de damgasını vuruyordu. Düşmanı tarzda çok iyi takip eden, ayrıntıda düşmanı tanıyan, bununla beraber taktiksel anlamda da yaratıcı bir zekâsı vardı. Bu onun cesaretiyle birleşince de etkili sonuç alabiliyordu. Katıldığı eylemsellik anlamında da etkili sonuç alabiliyordu. Özellikle şehitler karşısındaki, süreç karşısındaki her zaman özel de cevap verme ruhu Eylem arkadaşın yanındaki o sorumluluk duygusundan kaynaklı öne çıkardı. Eylem arkadaş demek hesapsızca katılım demekti. Fedakârca katılım demekti. Doğalca bir katılım demekti. Bu özellikler Eylem arkadaş açısından çok belirgindi. Bu özelliklerinden kaynaklı güven veren ve güven alan bir arkadaştı. Bunun için düzenlemeler sürecinde hep arkadaşlar Eylem arkadaşın yanında yer almak isterlerdi. Zamanı hep dolu dolu yaşama, özgürce yaşam anlayışını yaşama sığdırma ve bu anlamda yaşamı dolu dolu yaşama açısından bunun onun özelliklerinden biri olduğunu düşünüyorum. Ve onun için zamana çok şey sığdırma bu onda bir ilkeydi. Yaşama bağlılığından da kaynaklı yaratma anlamında da olabilir. Ve bunun için korkunç çalışma, bunun için emek verme, böyle bir inanca, böylesi bir güce sahipti. Ve onun güç kaynağı da temel de Önderliğe bağlılığı, şehitlere olan bağlılığıydı. Gerçekten onun manevi dünyası çok güçlüydü. Bu anlamda manevi gücüyle çalışmalara yüklenme onda bir prensipti. Onun için asla inançlarına, inandığı şeye ihanet etmeme onun dürüstlüğünün bir kaynağı da buydu. Ondan kaynaklı da eksikliklere karşı hep tavır sahibiydi. Bunu kabullenememenin de yarattığı bir refleksti. Eylem arkadaşın şahadeti 2008’de Ovacık’ta bir göreve giderken gerçekleşti. O ve Zilan arkadaş birlikteler. İkisi pusuya düşerek şahadete ulaşıyorlar. Eylem arkadaş o alan açısından görev yürüten arkadaşlardan birisiydi de. Tabi sorun salt görev de değildi. Çünkü Eylem arkadaş aktif katılan arkadaşlardan biriydi. Bu anlamda olduğu ortamda yük kaldıran arkadaşlardan biriydi. Şahadeti bir boşluk yarattı. Şahadeti arkadaşlara da ağır geldi. Şahadet gerçekliği karşısında her zaman şöyle bir yaklaşımımız olmuştur. Belki bu anlamda en büyük değeri, şahadet gerçeğine en büyük değeri ve anlamı biçen Önderliktir. Şunu Önder APO’nun felsefesinden öğrendik. Bize zor da gelse acı da gelse arkadaşların şehit gerçeğine gerçekten sonuna kadar bağlı kalmak ve bu anlamda onun yarım bıraktığını tamamlamak bu da bizim bir ilkemizdir. Bu da bizim şehit gerçekliğine karşı vereceğimiz en büyük cevap olacaktır. Yarım kalanı devam ettirme ve şehitler çizgisinde başarı sağlamak bu bizde temel bir yaklaşımdır. Bu anlamda şahadetleri bir kez daha Eylem arkadaş şahsında başta Dersim sahamız olmak üzere tüm şehitlerimizi anıyor ve YJA-STAR olarak bizim şehitler karşısında vereceğimiz en büyük söz çalışmayı büyütmek, çalışmayı geliştirmek, Önderlik şahsında Önderliğin özgürlüğünü sağlamaktır. Özgür geleceği yaratmadır. Özgür toplumu yaratma olayıdır. Ve bizim de bu anlamda direniş çizgisinde ve şehitlere vereceğimiz en büyük sözün pratiğimizle, duruşumuzla, yaklaşımımızla mücadelemizi geliştirmektir.   Zozan Çewlig

Ayrıntılar
Oluşturuldu: 27 Şubat 2024
Görüntüleme: 869

Yaşam Pusulası; Fedailiğin Sırrına Ermek!

   Dolunayın en güzel demlerini yaşadığı anlar yaşanırken ülkemin her karış toprağında, bir şafak vakti yüksek bir nidayla serzenişe kulak vermişti dağlılar... Kimdi bu dağlılar, nereye ve kime bakıyorlardı? O an zaman diliminin neyi ve nereyi gösterdiği çokta önemli değildi. Zira bir güneş gibi günü aydınlatan, bir kar beyazlığında sade ve duruydu peşinden yürüdükleri. İnandıkları uğruna başardıkları ve başarılmayı bekleyen demleri yaşıyordu dağlılar. Anahtar sözcük olarak belirlenmiş olan ‘Serkeftin’, sahi ya beraberinde açıyordu tüm zorlukları. Göğüslenmesi gereken o kadar gerçeklikle karşı karşıya kalınmıştı ki, nereden tutulsa orada derin izler bırakıyor, bir kez daha anlamlı sahnelere şahitlik ediyordu tarih. Tarihe iz bırakanlar vardı. Kimi direnişiyle kimi ihanetiyle, kimi ısrarıyla kimi işbirlikçiliğiyle. Bir şekilde iz bırakılırdı arda kalanlara. Evet onlar tarihte derin izler bırakanların ardıllarıydılar. Onlar ‘Torunlarımız bizleri düşmanımıza karşı mahçup etmesin yeter!’ diyenlerin torunlarıydılar. Onlar Seyit Rızaların soyundan süre gelmiş, Şeyh Saidlerin destanıyla büyümüş, Demirci Kavaların hikayelerini duymuştu. Onlar duydukları hikayelerde bazen Amed Zindanında üç kibritle destanlaşarak Newrozlaşan Mazlum, kaygısız ve korkusuzca düşmanın yüzüne tüküren Sakine, yaşamı uğruna ölecek kadar seven Kemallerin, dörtlerin ve daha nicelerinin gerçek hikayelerinin en duyarlı dinleyicisi olmuşlardı. Nevrozlaşan Mazlum, cesur yüreği ile Sakine, yaşam sevdalısı Kemal ve yoldaşlarının intikam kıvılcımlarını yakmışlardı yüreklerinde. Ve bu genç yürekler tarihte destansı kahramanlar sergileyen Kürt halkının yeni neslinde yeni kahramanlara gebe oluyordu. Bu kahramanlardan biride Gülbahar Hizmali, PKK’de ki adı ile Doğa Viyan’dı. Kadın ordulaşması YJA Star’ın genç ve cesur komutanlarından Doğa Viyan’ın yaşam öyküsüne şahitlik edeceğiz. Aslen Siirt’in Kurtalan ilçesinden olan Doğa Viyan, Elih’te dünyaya geldi ve Elihte büyüdü. Yurtseverlik bilinci ve değerlere sahip olan  bir ailede büyümenin vermiş olduğu şansla kültürel değerler ve tarihyle erken yaşlarda tanıştı. 10 yıl boyunca var olan kapitalist modernitenin okullarında okuyan Doğa Viyan, başarılı bir öğrenci olmanın yanı sıra toz penpe hayellere kapılmayarak sistem okulunu reddetti. Genç olmasına rağmen varolan düzeni benimsemeyerek her zaman derin arayışlar va derin sorgulamalr içerisinde oldu. Genç olmasına rağmen kişiliğindeki olgunluğu, saygın kişiliği çevresinde bulunanlar tarafından her zaman örnek alınan davranışları oldu. Arayışlar içerisinde olan Doğa Viyan, yaşadığı çelişkilerin ve arayışların anlam ve cevabını özgür insanda bulacağına inanarak, Önder Apo ile yürümeyi seçti. Bu temelde 2015 yılında yönünü kadınların dergahı olan dağlara verdi. Doğa Viyan için dağlardaki ilk adres Zagroslar olur. Doğa şanslı bir gerillaydı ki, gerillacılıktaki ilk eğitimlerini, ilk tecrübelerini ve dağlardaki herşeyin ilkine Zagrosların Avaşin’in de yaşayarak, görecek ve öğrenecekti. Eğer ilk pratiğin ve ilk yıllarında Zagroslardaysan bu senin çok şanslı olduğun, gerillacılıkta çabuk pişeceğin, çok çabuk tecrübe edineceğin anlamına geliyordu. Çünkü Zagroslar güzel olduğu kadar zorlu, romantik olduğu kadar asi ve göz kamaştırıcı olduğu kadar hırçındı aynı zamanda. Zagroslara gönül vermek lazım, yoksa orada yaşaması güç gelir insana. Bir Zagros aşığının gözüyle bakarsan her kareye o zaman aldırış etmezsin hiçbir zorluk ve zahmetine. Ama eğer bir aşık gibi değilde bir ... gibi bakarsan işte o zaman barınamazsın Zagroslarda. Çünkü Zagros demek emek demek, bağlılık demek, mücadele demek ve aşk demekti. Hem tam ortasında yaşanmamış mıydı Cilo ve Çarçella’nın aşkı. Onların arasına giren ve kavuşmalarını engelleyen Belkız ve Çeko taşlaşmamış mıydı hemen oracıkta? Anlamlı aşkların yaşandığı mekanlardı Zagroslar... Dağların aşığı Rojinlerin, toprağın aşığı Reşitlerin, doğanın aşığı Devrimlerin mekanıydı. Bunca güzel insanı bağrına bastığı için daha da güzelleşmişti aslında... Doğa Viyan’da tıpkı kendinden öncekiler gibi gerillacılığa Zagroslarda başlayarak önde başlamıştı gerilla yaşamına. Bu erken tecrübe sahibi olacağı, erken komutanlaşacağı ve erkenden büyüyeceği anlamını taşıyordu... 2015 yılından 2019 yılına kadar Zagroslarda gerillacılık yapan Doğa, 4 yıl içerisinde tecrübeli ve bilinçli bir gerilla olmayı başarır. Bu süre zarfında Avaşin’in bir çok bölgesinde kalan Doğa bu süreçte gerillacılıkta daha da derinleşmek için ağır silahlar birliğine olur. Yoğun savaş pratiğinde yer alan Doğa, bir çok eylemde yer aldı ve bu temelde kendini yetkinleştirdi. Yaşanan sıcak savaş gerçekliğinde kendini bir bütünen donatan Doğa 2019 yılında Zap alanına geçti. Avaşin’de Zap’a kadar bulunduğu her birlikte, dahil olduğu her time hesapsız ve kaygısızca katılarak kısa bir zamanda arkadaşlarının güvenini aynı zamanda saygınlığını kazandı. Emekçi kişiliği ve özlü kişiliği ile her yoldaşının yüreğinde yer edinmesini bildi. Söylediğini mutlaka pratize eden bir militandı. Doğa sözü neyse özüyde oydu. Önder Apo’ya olan bağlılığı onun tüm samimiyeti ile katımasına en büyük etkendi. Bu temelde sürekli kendini eğiten, öğrendiklerini yoldaşları ile paylaşan ve paylaştıkça daha da derinleşen Doğa, bir fedai düzeyinde yaşamı kendine esas alır. Binlerce fedai yoldaşımız Rêber Apo’nun açığa çıkardığı ideoloji gerçekliğinde  hakikatin bir parçası olabilmek için kendisini bir bütünen adar. Bu temelde kendini Önder Apo’nun daha yakının da hissetmek için fedailere dahil olarak ölümsüzler taburuna düzenlenir. Burada daha derin birbiçimde kendini eğitip, örgütleyerek daha kızgın savaş pratikleri için kişiliğini amade bir hale getirir. Aldığım eğitimlerle birlikte tam bir profesyonel gerilla düzeyine geln Doğa Viyan artık Ceng meydanına atılarak düşmanın üstüne üstüne yürür. Faşist Türk devletinin Kürdistan’ı işgal etme girişimleri devam ederken, işbirlikçi ve ihanetçi KDP güçlerinin izni ve desteğiyle birlikte güney topraklarına yönelen sömürgeci Türk askerlerine karşı yoldaşları ile birlikte göğsünü siper eden Doğa, düşmana dur demesini bildi. Düşmana karşı büyük bir öfke ve kin güden Doğa, düşman üzerine yürürken adete yılların intikamını alırcasına hızlı adımlarla yürür, hedefini imha eder ve döner… Büyük cesareti ve kaygısız oluşu en çok da yoldaşlarına yol gösteren yönü oldu. Özellikle yoğun saldırıların artmasıyla beraber gerillanında tünel savaşlarının yanı sıra en çok da profesyonel ve uzman arazi birimlerinde yer alarak adeta düşmanın korkulu rüyası haline geldi. Doğa arkadaşın en çok dikkat çeken yönü eylem anında atik ve soğukkanlılığının yanı sıra tereddüt yaşamadan yoldaşlarını yönlendirmesi ve büyük darbeler sonucu her seferinde düşmanının içinden çıkmayı bilmesiydi. Adeta düşmanla alay edercesine savaşa Doğa, her defasında başarıyıda cebine koyarak dönüyordu. Tam bir yeni dönem gerillasıydı. Duruşu, yaşama ve savaş pratiğine katılımı, inancı ve bağlılığı, düşmana vuruş tarzı ile Önder Apo’nun fedailerindendi… Özgürlüğe olan inancı, hayallerine karşı tutkulu düzeydeki bağlılığı onu Önder Apo’nun bir fedaisi düzeyine ulaştırmıştı. Onun yaşam pusulası fedailiğin sırrına ermekti. Onun için bu denli işlemişti bedenine fedailik. Çünkü o ruhta, düşüncede, bilinçte ve duyguda hep Önder Apo ile birlikteydi. Onu fedaileştiren de Önder Apo gerçekliğiydi. Doğa arkadaş Şehîd Delîl Batı Zap bölgesinde 12 Ekim 2023 günü bir saldırı eyleminde yine düşmanın üzerine kararlı adımlarla yürürken, böylesi tarihi bir eylemde şehadete ulaştı. Doğa yoldaş belirlediği yaşam pusulası ile yolunu buldu. Bizlerde onun ardılları olarak bu anlamlı yolda yürümenin onuru ile zafere ulaşacağız.  

Ayrıntılar
Oluşturuldu: 27 Şubat 2024
Görüntüleme: 884

ŞEHİT ROZERİN ŞEMZİNAN ARKADAŞIN ANISINA

Özgürlüğe susamış yürekler er ya da geç ulaşırmış kutsal mekanların kutsal dergahına... Aşkla bağlı olduğu özgürlük arayışları son durağa kadar eşlik edermiş maşuğunu arayan aşık misali... Yaşam hikayesine şahitlik edeceğimiz YJA Star komutanlarından Rozerin Şemzinan’ın devrimcilik serüveni bizleri bir çok alana götürecek. Silahlı mücadelemizin başlatıldığı ve ilk kurşunun hala sıcaklığını koruduğu yıllarda 1986 yılında Colemerg’in Şemzinan ilçesinde yurtsever bir ailede dünyaya geldi Sarya Atilla. Yine ikinci doğuşunu gerçekleştirmek için ilk silahlı mücadelenin gerçekleştirildiği tarihi günü seçmişti kendi için. 2007 yılının 15 Ağustos tarihinde gerilla saflarına katılan Rozerin Şemzinan’ın yaşamını, verdiği bir röportajdan alıntılarla sizlerle paylaşıyoruz. ‘‘Adım Rozerin Şemzinan, 2007 yılında hayatımın dönüm noktası olacak ve ikinci doğuşumu gerçekleştireceğim PKK saflarına, ilk silahlı mücadelenin başlatıldığı kutsal 15 Ağustos günü katılım kararı alıp bu kararımı gerçekleştirdim. 15 Ağustos 2007 yılını kendi ikinci doğuşum olarak adlandırıyorum. Çünkü gerçeklik böyle. Yurtsever, kendi değerlerine sahip çıkan, verdiği bedeller temelinde partiye ve Önderliğe daha çok bağlanan bir aile gerçekliğinde büyüdüm. Partiyi tanımak benim açımdan zor olmadı, çünkü çocukluğumuzda onlarla büyüdük. Şemzinan halkı yurtsever ve gerillaya bağlıdır. Bundan dolayı gerillaya karşı her zaman bir sevgi ve ilgi vardı. Halamın kızı olan Beritan arkadaşın gerilla saflarına katılması bende derin izler bıraktı. Ve bende onun mücadele arkadaşı olmak istedim. Onun katılımıyla artık benimde bir şeyler yapmam gerektiğinin farkına vardım. Ben de onun için katıldım. 2007 yılında katılınca direk Xakurke alanına geçtim ve uzun süre Xakurke alanında kaldım. Daha sonra direnişi ile dillere destan olan ve artık tüm dünyada gerillanın vazgeçilmez alanı olarak bilinen Zap alanına geçtim. Kısa bir süre bu alanda kaldım. Daha sonrasında Ezidi halkıma yönelik gerçekleştirilen saldırılardan kaynaklı kendi önerimle Şengal alanına geçtim. Burada yaşadığımız savaş gerçekliği bizlere çok şey öğretti. İhanetin ve direniş çizgilerininsavaş ortamında olmazsa olmaz olduğunu zaten hepimiz biliyorduk. Fakat bu kadar yakından görmek, bu kadar iç içe yaşamak insandan daha farklı duygular geliştiriyordu. Orada çok bedel verdik. En güzel kadın arkadaşlarımız, delikanlılık demlerinin en güzel çağlarını yaşayan gencecik arkadaşlarımız ve halkımız hiç düşünmeden siper ettiler bedenlerini. Biz savaşı ya da insan öldürmeyi istemiyoruz. Savaşa, savaşmaya da çok hevesli değiliz. Fakat eğer sömürülen bir halk gerçekliğimiz ve işgal edilen topraklarımız söz konusu olduğu zaman, kimse bizler kadar hırs ve öfkeyle, kimse bizler kadar nefretle savaşamaz! Savaş ve savaşmak bir mecburiyettir aslında. Ve biz bunu canımız pahasına kendi isteğimizle gerçekleştiriyoruz. Biz bir halk olarak halkımzı ve değerlerimizi korumakla görevliyiz. Çünkü bizler bir halk savunma gücüyüz. Belirttiğim gibi Şengal’deki savaş gerçekliği bizlere çok tecrübe kazandırdı. 3 yıllık bir şehir savaşı pratiğinden sonra tekrardan yönümü dağlara verdim. Sevdiğim, ait ve aşık olduğum mekanlara... Dağlar bir gerilla için en vazgeçilmez alanlardır. Hele bir de bir kadın gerillaysan zaten yapamazsın farklı diyarlarda... Dağ demek kadın demektir. Dağ demek yaşam demektir. Dağ demek nefes, dağ demek emek, özgürlük, aşk demektir. Dağ demek bir çok anlam ifade ediyor biz kadınlar için... Ve tekrardan gerillacılığa başladığım alanlara doğru yollara düştüm. Şengal pratiğinden sonra tekrardan Xakurke alanına geçmek, gerillacılığa başladığım alanda tekrardan pratik yürütmek beni eski günlerime götürdü. Xakurke benim için tanımlaması zor bir alandır. Çünkü yeniden doğuşumun gerçekleştiği değerli topraklardır. Ülkemizin her yanı, her biri karışı, her bir alanı tabiki değerli. Kürdistanımız paha biçilmez güzellikler barındıryor içinde. İnsanından, suyuna kadar, verimli toprağından börtü böceğine kadar resmen harikalar diyarı gibi. Bu diyarı en değerlileri de kuşkusuz özgürlük savaşçılarıdır. Her gün binlerce kez şükrediyorum ki bu özgür mekanlarda bir özgürlük savaşçısı olarak yer alıyorum. PKK’ye, onun bu değerli yaşamına, PKK’nin şehitlerine, değerlerine sonuna kadar bağlı kalmak ve sahip çıkmak boynumuzun borcudur. ’’ Bu değerlendirmeleri yapan Rozerin Şemzinan arkadaşımız, dile getirdiği gibi de yaşamasını bilmişti. Dile getirdiğini pratize etmek onda olmazsa olmazdı. Ona göre söz ağızdan bir kere çıkardı. Çıktıysa yapacak, yapmayacaksan ise söylemeyecektin! Söylediğini yapan, yaptığını paylaşan ve paylaştıkça mutlu olanlardandı. Yoldaşlık ve yoldaşlığa bağlı kalmak temel ilkeydi onda. Bundan ötürü insanları çok seven, hümanist bir kişiliği vardı. Emekçi kişiliğiyle öne çıkan yoldaşımız, değer biçmesinide iyi bilirdi. Kürdistan dağlarının bir çok alanında kalarak mücadele veren, emek veren, savaşan Rozerin arkadaş emekçi kişiliğiyle bulunduğu her ortamda hemen saygınlık kazanırdı. Kişiliğindeki olgunluk, yaşam tarzındaki sadelik, yüreğindeki saflık yoldaşlarını hemen ona yaklaştırırdı. Mücadeleye katıldığı günden itibaren her zaman birşeyler yapabilmek ve bu mücadele de kalıcı sonuçlara ulaşmak için uğraş içerisinde oldu. Bir çok alanda kalan Rozerin Şemzinan arkadaş Xakurke’den Zap’a, Haftanin’den Şengal’e kadar 16 yıllık uzun bir yürüyüşün sahibi olmuştu. 2018 yılında Şengal pratiğinden sonra tekrar yönünü gerillacılığa ilk başladığı alan olan Xakurke’ye dönen komutan Rozerin, sıcak savaşa öncülük etme rolünü üslenmişti. Gerçekleştirilen her saldırı karşısında daha da eylemselleşerek düşman karşısına çıkıyor, bu konuda yoldaşlarını eğiterek öncü bir Yja Star komutanı olarak sürece aktif katılıyordu. Düşman saldırılarının çok yoğun olduğu süreçler yaşanıyordu. Faşist Türk devletinin ordusuna her gün darbe üstüne darbe vuruluyordu. Savaş meydanı yiğitlerin meydanıydı! Göğüs göğüse çarpışmanın, göğüs göğüse savaşmanın ve yüreği olanların meydanıydı. Yani Türklerin işi değildi mertçe savaşmak... Savaşında cesur, yaşamında fedakar, yoldaşlığında mütevazı olan komutanlarımızdan Rozerin Şemzinan 24 Ağustos 2023 günü Medya Savunma Alanları’nda gerçekleşen düşman saldırısında mücadele arkadaşları Tekoşîn Cizre ve Harun Egid yoldaşlarımız ile birlikte şehadete ulaştı. Devrimcilik yaşamı boyunca hiçbir şekilde ikilem yaşamayan ve tereddütsüzce kendini PKK yaşamına adayan Rozerin Şemzinan arkadaş, her zaman yoldaşlarının yüreğinde kalacak…      

Ayrıntılar
Oluşturuldu: 31 Ocak 2024
Görüntüleme: 879

ŞEHİT NÛDEM SÎDAR ARKADAŞIN ANISINA

İsmi bilinmedi bir çok kahramanın... Kimileri hiç tanımadı onları. Ne gördük bazılarını, ne de onlarla yaşama şansına erişebildik. Ne sıcak sohbetlerine eşlik edebildik ne de gecenin sessiz karanlığında onların yüzünü aydınlatan sıcak ateşle birlikte anılarını dinleyebildik. Uzun ve soğuk kış gecelerinde birlikte özgürlük şarkıları söyleyemedik, özgürlük halayları çekemedik bazı yüreklerle... Evet onlarla yaşama şansına sahip olamadık ama onları yaşamadık anlamına da gelmedi bu gerçeklik. Onları, o yüce kahramanların hayat hikayelerini onların yoldaşlarından dinledik. O hikayelerde yer yer Botan’a, yer yer Serhed’e, bazen Rojava’ya bazen de tüm Medya Savunma Alanlarına gittik. Böyleydi gerilla yaşamının gerçekliği. Fiziki birlik ve beraberlikler tabiki de çok değerlidir. Ama asıl önemli olan yürekten ve içtenlikle birlikte olabilmektir. Gerilla saflarında, PKK’nin bu değerli yaşamında yoldaşlık en temel ilkedir. Çünkü yaşamı yaşanır kılan özgürlük arayışı ve direniş, yoldaşınla omuz omuza geliştirmen gereken bir eylemselliktir. Bundan dolayı yüreğinin en derinliklerinde hissedersin sevgiyi, sadakati ve de bağlılığı... PKK yaşamında bir arkadaşla ne kadar kaldığın önemli değildir. Bazen bir yoldaşı tanımak için aylarca hatta yıllarca birlikte kalmak da gerekmiyor. Bazen birbirinin yüreğine dokunabilmek için bir kaç saat bile yeterli olabiliyor, ya da birilerinin yüreğine dokunabilmesi için...  ‘ Eğer bir yoldaşını gerçekten tanımak istiyorsan, onunla uzun bir yola çık ve onunla o yolda yürü’ derdi komutanlarımızdan Şehit Leyla Agirî. Ve Behdinan alanına geçmek için yapacağımız uzun ve yolculuk sırasında olumsuzluklarla yüz yüze gelme ihtimali çok yüksek olan yürüyüşümüze başlamadan bir kaç saat önce tanışmıştım Nûdem Sîdar arkadaşla... 1986 yılında Muş’da dünyaya gelen Filiz Tekindağ, bir çok Kürt ailemiz gibi onunda ailesi sürgünlere zorlanmış. O da bir çok Kürt genci gibi yerinden ve yurdundan uzaklarda büyümeye mecbur bırakılır. Yıllarca metropollerde yaşamasına rağmen özünden kopmayan ve bu yaşamı benimsemeyen Filiz, yeniden yeşermek için özgürlük mücadelesine katılma kararına erişir. 2010 yılında gerilla saflarına katılır. Aslen Muş’lu olan ama içinde bulunduğu çalışmanın hassaslığı gereği deşifrasyona yer verilmemesine dikkat ederek, her ne kadar Batman’lı olduğunu ısrarla iddia etse de, ben söylediği dengbejlerden, ses tonundan ve yıllardır katılmasına rağmen şivesinde değiştirmediği ve hala kullandığı bazı kelimelerinden Serhad’lı olduğunu anlamıştım. İlkin gözleriyle konuşuyordu bizlerle ve gözleri çok şey anlatıyordu insana... O süreçte biraz rahatsız olduğu için baya bi zayıflamış ve yol süreci boyunca hemen hemen hiç yemek yemeyerek yürüdüğünü söylesem abartmış olmam. Ara ara ağzına attığı şekerlerle yürümeye devam eden ve bu durumundan hiç şikayet etmeyen Nûdem arkadaşın iradesi ve sabrı gerçekten dikkami çekti. Enerji almadığı halde ısrarla yürümeye devam etmesi, zorlanmasına rağmen hiç şikayet etmemesi, yerine ulaşabilmek için durmadan yürümesi, üstelik zorlanmasına rağmen yanındaki arkadaşlara yardımcı olması ve moral vermesi gerçekten takdir edilmesi gereken bir yaklaşımdı. Nûdem arkadaşın bu yaklaşımı beni utandırmıştı açıkçası... Verdiğimiz her arada ondan muhakkak birşeyler öğrenirdik. Birikimli, donanımlı ve tarih bilinci olan bir arkadaştı. Hemen hemen bir çok şey hakkında bilgisi var ve yorum yapabilme gücüde çok iyiydi. Ara verdiğimiz bir yerde yüksek bir yerde oturmuş arazinin seyrine dalmıştım. Bir gece öncesinden yaşadıklarımızı hatırladım ve Nûdem arkadaşa dönerek; ‘Ne garip değil mi, kendi ülkemizde resmen kaçak yaşıyoruz.’ dedim. Nûdem arkadaş: ‘ ‘Umut, zaferden daha değerlidir.’ Önderliğimiz yıllar önce böyle bir belirleme yapmıştı. Önderlik devrim yapmaya karar verdiğinde olacak herşeyi düşünerek, acısını, tatlısını bilerek bu yola koyuldu. Onun için bu yola kaygısızca girdi. Tüm bedelleri, tüm olacakları zaten biliyordu ama bile bile yine özgür yaşama ulaşmak için bildiğinden vazgeçmedi, daha da üstüne yürüdü. Bizler bedel veriyoruz, dediğin gibi kendi ülkemizde kaçak yaşar bir durumla bir yüz yüze geldik ama az kaldı, ben buna tüm yüreğimle inanıyorum. Devrim yapacağız heval, yapmak zorundayız. Kendimizden sonraki nesillere daha özgür bir yaşam vaad edebilmek için bunu yapmalıyız. O günler geldiğinde belki ben olmayacağım, belki sen olmayacaksın, belki burada bulunan hiç bir arkadaşta olmayacak ama bizden sonrakiler bunu görecek bu yetmez mi? Aslında bu en çok da bizim görevimiz. Hem devrimci değil miyiz? Devrimcinin işi nedir? Devrim yapmak değil mi? Ben buna inanıyorum, çünkü ben tüm kalbimle Önderliğe inanıyorum.’ Yüreği sevgi dolu, inancı göklerde dans eden ucu buca olmayan tıpkı bir gökkuşağı gibiydi. Umutluydu Nûdem, çünkü ne için bu dağlarda olduğunu biliyordu. Ne için savaşçı olduğunu ve ne için savaştığını...  Seni Asla Bırakmam Yürümeye devam ediyorduk. Günlerdir yürümemize rağmen yolculuğumuz hala bitmemişti ve epeyce adımlanması gereken patikalar bizi bekliyordu. Yürüdükçe her adımda ülkemizin ayrı bir güzelliğiyle karşılaşıyorduk. Geçtiğimiz her yerde, mola verdiğimiz her yerde Nûdem arkadaş uzun uzun bakıyordu araziye. Sanki ağaçlarla, çiçeklerle, dağlarla sessizce kendi içinde onlarla konuşuyorda, onlara birşeyler söylüyor gibiydi. Hemen soluğu yanında aldım. ‘ Bu akşam ki yürüyüş biraz zorlu geçecek galiba’ dedim. O da; ‘ Evet arkadaşlar bu akşam ki yolun biraz tehlikeli olduğunu ve bu bilinçle çok dikkatli olmamız ve birbirimizden kesinlikle ayrılmamamız gerektiğini belirttiler. Doğaya bakıyorum, doğayla konuşuyorum içimden.’ diye karşılık verdi. Akşam yemeği yendikten sonra tekrar yollara koyulmuştuk. Sırtımızda ağır sırt çantalarımız, belimizde raxt ve kolumuzda silahımızla yine yollara düşmüştük. Grupta ben, Nûdem, Ardıl ve Rewşen arkadaş olmak üzere toplam dört kadın arkadaştık. Birbirimize yardımcı ola ola yürüyorduk. En çok zorlanan Nûdem arkadaştı ama en çok yürüyen ve yürümekte ısrar eden yine oydu. Beklediğimiz an gelip çatmıştı. Düşmanla karşı karşıya gelmiştik. Örgütümüzün kesin talimatıydı, kesinlikle karşı taraftan her hangi bir saldırı gelişmeden KDP güçleriyle çatışmaya girmeyecektik. O dönemde bir ateşkes söz konusuydu. Tabi şimdiki süreç gibi değildi. 2 arkadaşımız onlarla konuşmaya çalışırken, bizde olası bir durum karşısında çatışabilmek için arkadaşlarımızın talimatıyla koşar adımlarla oradan ayrıldık. Ben ve Nudem arkadaş bir grup olmuştuk. Aralıksızca koşuyoruz. Bir ara güçten düştüm ve nefesim kesilince düşecek gibi oldum. Nûdem arkadaşın durmasını istemedim. Hem koşuyor, hem konuşuyoruz. ‘ Heval sen git, beni bekleme, ben geleceğim.’

  • ‘ Hayır heval durma az kaldı, biraz daha.’
  • ‘ Heval beni bekleme, bırak beni, hadi sen git.’
  • ‘Heval, seni asla bırakmam, bırakamam.’

O an beni bırakmamıştı. Tüm ısrarlarıma rağmen değil beni orada bırakmak, sımsıkı tuttuğu elimi bile bırakmamıştı. PKK yaşamında böyleydi. Canın pahasınada olsa yoldaşını asla arkanda bırakmazsın! Nûdem arkadaşla böyle bir yürüyüşte tanışmıştık işte. Uzun bir yolculukta, uzun yolun zorlu ve zahmetli yürüyüşünde. Yol boyunca arkadaşlara yardımcı olması, mütevazılığı, güler yüzlülüğü, samimi kişiliği bizleri etkilemişti. Ondan çok şey almış, ondan çok şey öğrenmiştik yol süresi boyunca... Behdinan’a ulaşınca ayrılık vakti gelmişti. Her arkadaş artık düzenleneceği yeni alanlara geçecek, kimileri eğitime, kimileri farklı alanlarda devam edecekti devrim çalışmalarına. Nûdem arkadaşla vedalaşırken; ‘ Kim bilir belki farklı mekanlarda, farklı zamanlarda tekrardan bir araya geliriz.’ diyerek ayrılmıştık birbirimizden. 2 yıl sonra tekrardan karşılaşmış kısa da olsa sohbet edebilme şansını yakalamıştım. O zaman onu görmek gerçekten bana güç ve moral vermişti... Yazımın başında gerilla saflarında bir arkadaşı tanımak için aylarca, yıllarca aynı pratikte kalmak, birlikte yaşamanın şart olmadığını belirtmiştim. Aynen öyleydi. Nûdem arkadaşla kısa bir süre kalmamıza rağmen yüreğimde derin izler bırakmasını başardı. Onu unutmayacağım ve onun o samimi yoldaşlığına hep sadık kalacağım...

Ayrıntılar
Oluşturuldu: 31 Ocak 2024
Görüntüleme: 931

ÖZGÜR KADIN ÇİZGİSİNDE DEĞERLİ BİR KADIN MİLİTAN

‘’Önderliği gücümün yettiği oranda ve büyük bir tutkuyla okudum. Önderliğin fikirlerinden beslendikçe ona daha büyük bir güvenle bağlandım. Tek hakikat olarak Önderliği esas almayı başka herkesi ve her şeyi bu hakikate yakınlaşma, katılma oranında benimsemeyi kendime esas aldım’’ diyerek özgürlük yolundaki başarılı yürüyüşünün dayanaklarını ifade etmişti, Şehit Dicle Eylem. 4 Ağustos’ta, Bagok’ta birbirinden değerli üç fidan Bagok’un şanına yaraşır bir mücadeleyle sonsuzluğa uğurlandılar. Bunlardan biri de Dicle Eylem’di. Dicle her zamanki gibi yoğun bir güne uyandığını biliyordu. Son zamanlarda işgalci Türk ordusu Kuzey’e dönük saldırılarını artırmıştı. Kuzey’i gerillasız bırakma konsepti uzun zamandır devredeydi. Mardin özellikle de Bagok sömürgeci faşizmin temel hedefleri arasında yerini alıyordu. Bundan dolayı Dicle ve yoldaşları her zamankinden daha fazla duyarlı, her zamankinden daha fazla temkinli hareket ediyor, 21. Yüzyıl gerillacılığının modern tekniklerini en ince ayrıntısına kadar uyguluyorlardı. Bildikleri bir şey varsa o da sadece bir gerilla için binlerce işgalcinin dağlara sürüldüğüydü. Bu bir tarz halini almıştı artık. Halk bundan rahatsızdı. Evlatlarının ardına sürülen işgalcilere nefret ve öfkeyle bakıyorlardı. Kürt çocukları ne zaman bir panzer görse taş atmaktan kendisini alamıyor, yaşlılar hiçbir şey yapamıyorsak bile en azından onlara olan nefretimizi bileriz, diyorlardı.  Koyun sürüsü gibi dağlara sürülen işgalcilerin de halkın ve gerillanın iradesini kıracağına dair fazla bir umudu kalmamıştı. Bu savaş tecrübeyle sabitti artık. Bagok öteden beri en zalim, en insanlık dışı katliamları görmüş, buna rağmen gerillasından vazgeçmemişti. Ama bu bir konseptti ve yurt dışından büyük paralarla ithal edilmişti. Ellerindeki tek şeydi ve her ne kadar sonuçsuz da kalsa uygulamaya devam etmeleri şarttı. Bu anlamda teknik ve sayı üstünlüğü sömürgeci faşizmin elindeydi. Gerillanınsa varsa yoksa ferdi silahları, bir lokma ekmeği ve halkına olan güveniydi. Yani ortada orantısız bir savaş vardı. Halk bunu gördüğü için gerillaya karşı daha fazla sempati duyuyor adeta onları yüreklerinin en derininde saklıyordu. Lojistik desteğin kesilmesi, halkı ajanlaştırma faaliyetleri tüm hızıyla sürerken Dicle ve yoldaşları yaratıcı gerilla taktikleriyle bu demirden kalkanı deliyor, muhakkak halka ulaşmanın bir yolunu buluyorlardı. Ve tam da bundan dolayı Bagok o günlerde santim santim yakılıyordu sömürgeci faşizm tarafından. Sırf gerillanın halka ulaşmasını engellemek için. Kuzey halkı hele de Mardin halkı için gerillanın kutsal olduğu bilindiği için burası saldırıların merkezi olmuştu, her zaman.  Sömürgeci faşist Türk devleti halkı denize, gerillayı da balığa benzetmişti. Ve diyordu ki; ‘’ Eğer denizi kurutursak balık ölür’’. Fakat ne yapsalar da sonuç alamıyor Dicle gibi yiğit kadınlar mutlaka o denize ulaşmanın yollarını geliştiriyorlardı. Zaten Dicle’yi Kuzey’e getiren asıl sebep de sömürgeci faşizmin gerillayı halksız bırakma politikasını boşa çıkarmaktı. Bu yüzden partiye yazdığı öneri raporlarında öncelikle Erzurum’a gitme istemini ifade etmişti. Erzurum Dicle için çok önemliydi. Çünkü Dicle aslen Çewlig’li doğma büyüme Amedliydi. Sömürgeci faşizmin Çewlig üzerindeki politikalarını iyi biliyordu. Kendisiyle yapılan bir söyleşi de demişti ki; ‘’ Sömürgeci Türk devleti Çewlig’i de Elazığlaştırmak istiyor, bunu engellemek için orada açılım yapmak gerekiyor. Çewlig büyük serhildanlara öncülük edebilir. Bunu geliştirmek bizim elimizde, Erzurum’a gerilla olarak gitmek bu planları bozmak için bir adım olabilir’’. Güçlü öngörülere sahip, öncü özellikleri nedeniyle stratejik çalışmalarda yer alan Dicle’nin Mardin’e gidişi faşizmin politikalarını boşa çıkarmak içindi. İlk dağa gelişi de böyle gelişti. Gençlik çalışmalarında yer aldığı sırada önemli faaliyetlere öncülük eden Dicle 2013 yılında sürecin farklılaşması nedeniyle dağa gelme önerisinde bulunur. Gerekçesi ise şudur; ‘’Evet şimdi Önderlikle dialoglar gelişiyor. Ama bu her an bitebilir de. Her şeye hazırlıklı olmalıyız. Ve şu sözü hiç unutmamalıyız. Su uyur ama düşman uyumaz’’. 2008 yılından 2012 yılına kadar yürüttüğü gençlik faaliyetlerini böylece tamamlar ve askerileşmenin gereklerini yerine getirmek için yeni eğitim sahası olan dağa geçer. Dağdaki ilk eğitimi kendi kimliğini tanıma, kendi öz gerçekliğini açığa çıkarması açısından önemlidir. Edindiği tecrübelerden dolayı ideolojik donanımın yetersiz olması halinde militan kişiliğin tam olarak oturmayacağını bilir. İlk hedefi kendisini ideolojik açıdan donatmak, parti çizgisini derinlemesine kavramak ve bunu yaşama yansıtarak içselleştirmektir. Toprağın yabanıl otlardan temizlenmesi gibi uğraştı kendisiyle. Boş bırakmadı, boşluk bırakmadı. Boşluklardan sömürgeciliğin kalıntılarının sızabileceğinin farkındaydı. Nasıl ki Bagok’ta gece gündüz işgalcilerin nöbetini tuttuysa öyle de yüreğinin nöbetini tuttu. Önderlik dışında hiçbir şeyin o yürekte yer etmesine izin vermedi. Yüreği çok güzeldi ve sürekli gülümsemesinin esas nedeni bu güzel yüreğiydi. Yoldaşlık sevgisiyle doluydu. Önderliğin ‘eksik yoldaşlık’ eleştirisi bu nedenle ona çok ağır geliyordu. Dicle dağa gelmeden önce en az beş yıl toplumsal alanda örgütlenme faaliyetlerinde yer almıştı. Orası da bir yoldaşlar ortamıydı. Ama dağ yine de farklıydı. Dağda fark ettiği bir şey olmuştu. Özellikle de Önderliğin ‘eksik yoldaşlık’ eleştirisi üzerinde yoğunlaştığında bunu daha iyi bilince çıkarmıştı. Her ne kadar diğer zeminler de mücadele zemini olsa dağ farklıydı. Dağı farklı yapan ise sistemle hiçbir benzerliğinin olmayışıydı. Belki insanlar içinde, beyninde sistemi dağa kadar taşıyordu. Ama mekânın insan üzerindeki etkisi düşünüldüğünde dağ bu anlamda insanları yeniden yapılandıran bir mekandı. Her şeyden önce dağda ev sistemi yani paradigmanın en küçük hücresi yoktu. Dağda birimler vardı. Birlikler vardı. Yoldaşlar topluluğu vardı. ‘İşte!’ demişti, ‘’benim kendimi yeniden yaratacağım yer burası. Önderlikle eksik yoldaşlığımı aşmak için dağlı olmalıyım’’, diye. Dağda insanlar birbirini seviyordu. Samimiyet ve ilgi vardı. Yaşam herkesindi. Emek herkesindi. Kim ne yaptığını biliyor, emeğinin sonuçlarını görebiliyordu. Dicle dağı gördükten sonra; ‘’Arınmak isteyen dağa gelsin’’ demişti. Yepyeni bir başlangıç olmuştu dağ ve o bu dağlarda adım atılmadık yer bırakmak istemiyordu. Tüm dağları görecek, Kürdistan coğrafyasını tanıyacak, kendi tarihinin yazıcısı olacaktı. Sistem okullarından öğrendiği bir tarih bilgisi vardı. Ama görüyordu ki bu doğru tarih değildir. Egemenlerin tarihini bilmenin egemenliğin sürdürülmesine yaradığını bilince çıkarmıştı.  Bir yandan dağlara olan sevgisi gün geçtikçe çoğaldı. Öte yandan yoldaşlar ortamının güler yüzlü gerillası oldu. Ve en önemlisi de kendisini hiçbir zaman geri çekmedi. Stratejik bakmayı bildi, nerede ihtiyaç gelişiyorsa önceliklerini oraya göre planladı. Hem felsefik olarak kendisini donattı hem de askeri boyutta güçlü militanlık özelliklerini kendisinde yarattı. Tüm bunları yaparken tek bir rotası vardı; ‘Özgürlük!’ Özgür kadın kimliğiyle karşısında çıkan engelleri aşmayı bilen Dicle kendisini her an her saniye şehitler gerçeği, halk ve Önderlik karşısında sorguya çekti. Ne zaman zorlansa arkasını dönüp gitmeyi değil, üstüne gitmeyi bir ilke olarak benimsedi. Birey olabilmek için vicdanlı olmak, halk olabilmek için de ahlaklı olmak gerektiğine inandı. Yurtseverlik, irade, mücadele, ölçü tüm bunlar Dicle’nin yaşamında hep vardı. O güzel bir yoldaş, iyi bir devrimci, sağlam bir yürüyüşçü, güvenilir bir insandı. Hiçbir zaman kendisine verilen görevi boşa çıkarmadı. Ve bir görev insanı gibi üstüne gitti tüm zorlukların. VE...O Ağustos günü sadece sıcaklar değil, gökten yağan bombalar da dağı, taşı, her şeyi eritiyordu. Halk yıllardır biriktirdiği öfkesini zulada biliyordu. Kimse o günü, o üç fidanın bir yaz sıcağında toprağa düşüşünü unutmayacaktı. O gün doğan çocuklara Dicle, Eylem ve Gülbahar adı verilecekti. Yeminler tazelendi, mermiler namluya sürüldü. Şafakta direnen o kadınlar müjdesi oldu gün doğumunun. Ve analar güneşi selamlayıp, kızlarının beline rext giydirdi o sabah. O sabah Dicle o çok sevdiği Amed’in sokaklarını hasretle kucakladı yeniden. Bagoklu kadınlar tililiye durdu o gün. Bir öncü kadın daha yola çıktı Dicle’nin ardından. Ve Dicle omuzlarda taşınırken, dağ, taş, insan saygıdan eğildi karşısında... Mücadele Arkadaşları

Ayrıntılar
Oluşturuldu: 02 Aralık 2023
Görüntüleme: 856

Sayfa 10 / 12

  • 3
  • 4
  • 5
  • 6
  • 7
  • 8
  • 9
  • 10
  • 11
  • 12
  • SERİR BİR ŞAFAĞIN IŞIĞINA DEVRİMCİ BİR KADIN

  • ZOR ZAMANLARIN YOLDAŞI

Ana Menü

  • ANA SAYFA
  • ÖNDER APO
  • AÇIKLAMALAR
  • GÜNDEM
  • ÖNCÜLERİMİZ
  • STAR AKADEMİSİ
  • STAR GÜNLÜKLERİ
  • DAĞ DÜŞÜNCELERİ
  • VİDEO GALERİ
  • FOTO GALERİ

Ara Menü

  • Sitede ara