Roza Bager
Biz kadınlar ki ekmeğinin yaratıcısı, biz kadınlar ki besleyen, yaratan ve büyüteniz; ancak kendi elleri, düşünceleri ile toplumu var eden kadın, hep bir eziyet ve imha cenderesinden geçmek zorunda bırakılmıştır.
Hiçleştirilmiş, düşünceleri anlamsız görülmüştür, bir yük olmuş, kıymetsiz bir taçlı metaya dönüştürülmüştür. Varlığı inkar edilmiş, kendi olmaktan çıkarılmış ve kendi hakikati dışında bütün yalanlara gerçek diye inanarak hatta taparcasına kendi kendinin celladı yapılmış, kendi sonunu getiren zihniyete, ordular yaratır hale gelen kadın ulusunun inkar ve sömürüsüne, yazılmayan gerçek tarihte rast gelmekteyiz. En güzel varlığın ne çok çirkinleştirilmeye çalışıldığını ve hatta seyreden tarih akışında bu çirkinleşmeyi kabullenerek (eril zihniyete) bağımlılaşan bir kadın gerçekliğinin nasıl da tekrar kendi kökleri üzerinde yeniden yeşerdiğine tanık olmaktayız.
Her ne kadar bir sömürü mekanizması kadın üzerinde yürütülmüş ve yürütülmekte olsa da her daim buna karşı direnen ve direniş gösteren onlarca kadın var olmuş ve var olmaktadır. Hak uğruna giyotinlerden geçen, eşitlik için fabrikalarda can veren, adalet için sokak yürüyüşlerinde tutuklanarak yargılanan onlarca kadın, hep süregelmekte olan tanrıçaların kültüründen değerlerdir. Bunu bilmekteyiz, bu yüzden büyük mücadelelerle günümüzde xwebun olma yolunda mesafe kat etmiş kadın hareketimiz elbette günümüzde bu mirasın devamı ve öncüsü olduğu bilinci ile kadının verdiği bütün emeklere sahip çıkılmakta ve geliştirilerek korunmaktadır. Kadınların yazılmamış, yazılan kadının birilerinin bir şeyi olmaktan kurtulamadığı, emeklerinin sömürüldüğü, en ucuz işçi konumuna getirilen kadın için; egemen eril tarih her aşamasında kadından bir şey almış ve toplum insanlığından bir şeyler vermiştir. Çünkü biliyoruz ki kadın varlığı, ruhu ve rengi azaldıkça bütün toplumun rengi soluklaşır ve toplum sadece bir iskelet kalır; ete bürünmeyen ruhsuz bir varlık ne kadar canlı ve ne kadar anlam yüklü olabilir? Bunun için kadın ulusu olarak nasıl var olduk, varlığımızı sürdürebiliriz ve kimliğimizi koruyarak nasıl sürdürebiliriz hiç şüphe götürmeksizin her birimiz kendi açısından varlığını, değerleri korumak gerektiğinin farkına varış ve bilincindedir ve bunun fiziki durumu da kapsadığını belirtebiliriz.
Mücadele çok yönlü ve çeşitli olabilir ama her mücadelede, savaşımda, örgütlenme olmaz olmaz bir gereklilik ve mecburiyettir. Düşünsel birliktelik pratikleşince elbette var olan örgütlenme işlerlik kazanır, bu da her konum ve yönden bizlere kazandırır. Eğer onlarca kadın düşüncede bir olmasaydı beraber canlarını yakma kararlılığını nasıl gösterebilirlerdi? Eğer onlarca kadın ezildiğini, (hiçbir insanın) kadın insanının hak etmediği yaklaşım ve saldırılara maruz kaldığını bilmeseydi sonucunu bildiği halde JIN JİYAN AZADİ sloganıyla yüzlerce kadın asılmazdı, onlarca insan tutuklanıp idam sehpasına sürülmezdi. Eğer bizler bu gerçekliği görüyorsak ve kadın olarak bize dayatılan insanlık dışı yaşamı kabul etmiyorsak, mücadele tarzımızı her yönden zenginleştirmeli ve var olan öncülüğü sürdürmeliyiz. Kadın geçmiş, gelecek ve şimdidir. O yüzden var olan kadın ulusunun dinamiğinin neler değiştireceğini bilmeliyiz. Elbette fiziki birliktelik her şey olmamaktadır; dünyanın diğer ucunda canı yanan bir kadının, ezilen şiddete maruz kalan bir kadının hislerini paylaşmalıyız çünkü kadını sömürü cenderesine alan bir bulaşıcı hastalıktır ve eninde sonunda gelip seni bulacaktır. Eğer bir kadın hâlâ kadın olduğu için utanıyorsa, kendini hor görüp değerli hissetmiyorsa bu biz bütün kadınların sorunudur. Bu yüzden var olan kadın ulusunun temelde başta var olan zihniyeti değiştireceği güce sahip olduğunu, bütün toplumu değiştireceği inancıyla kadınların kuracağı akademiler öncelikli olarak bizler için bir var etme alanları olabilir; kadın komünleri, kooperatifler kadınlar için bir örgütlenme alanı olabilir. Birliktelikten kuvvet doğar, güce sahip olan kadın, kendi örgütlülüğü ile değişim ve dönüşümün anahtarı olacaktır; buna inanmalı ve her kadını buna inandırarak dönüşümün kapılarını bütün topluma açmalıyız. Bu eksende bütün kadınların temelde örgütlenmeye önem vererek birlikte var olması, öz savunmalarını bilerek yaşaması, kendini değer ve değerli görerek erkeğin altı (aşağısı) olduğunu reddetmesi ve bunun mücadelesini süreklileştirerek devam etmesi önemlidir. Ve kesinlikle değişimi kendisiyle getirecek olanın örgütlülük olduğunu bilerek bunda ısrar etmeliyiz. Biz Kürt kadınları, önderliğimiz öncülüğünde kendi farkımıza vardık ve örgütlenerek varlığımızı korumak için eril zihniyetin vahşetiyle tanrıçaların mirasçısı olarak çarpıştık ve kadın değerlerini Rojava devrimiyle taçlandırdık. Elbette hâlâ bu kadın devrimine, bütün emeklerine karşı bir saldırı ve imha politikası sürdürülmekte ve kastik katil zihniyet bu yaratımlara darbe vurarak dinamikleşen kadın gücünü sekteye uğratmak istemektedir. Buna karşı askeri, siyasi ve sanatsal her alanda bir mücadele var ve bu mücadele örgütlenerek sürdürülmekte ve korunmaktadır. Kadın ulusu mutlaka örgütlenerek var olabilir ve olacaktır.


